ชิ่งมู่หลานหันไปมองชิ่งซินเหยา “ข้ารู้สึกว่าท่านอาจารย์เป็นบ้าไปแล้ว”
“เจ้าต่างหากที่เป็นบ้า!”
จินเฟิงฟาดชิ่งมู่หลานไปทีหนึ่ง ในใจรู้สึกหมดแรง
ในใจนึกถึงตอนปิดเทอมปีหนึ่งในชีวิตที่แล้ว เขากลับบ้านไปเจอว่าแม่โดนพวกขายอาหารเสริมหลอก เอาเงินเก็บที่หามาได้อย่างยากลำบากไปซื้ออาหารเสริมมาเต็มไปหมด
ผลิตภัณฑ์เสริมอาหารเหล่านี้บรรจุภัณฑ์สวยงาม กล่อง เอกสารกำกับและฉลากเป็นภาษาอังกฤษล้วน ดูมีระดับมาก
แต่จินเฟิงแค่ชำเลืองมองก็พบว่า ส่วนประกอบหลักเกือบทั้งหมดเป็นแป้ง นอกจากดูดีแล้วก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย
แน่นอนว่ากินแล้วไม่ตายหรอก
ก็เพราะส่วนประกอบหลักเป็นแป้งนี่นา
โรงงานผลิตก็ไม่ใช่บริษัทใหญ่ต่างชาติอะไร แค่อำเภอเล็ก ๆ ในเมืองนี้เอง ชื่อถนนยังเป็นพินอิน
แต่ไม่ว่าจินเฟิงจะพยายามอธิบายอย่างไร แม้จะชี้ไปที่ตารางส่วนประกอบและบอกว่าภาษาอังกฤษพวกนั้นแปลว่าอะไร แม่ของเขาก็ยังไม่ยอมเชื่อ
กลับคิดว่าจินเฟิงมีความรู้ตื้นเขิน ไม่รู้ถึงผลลัพธ์อัศจรรย์ของผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร
พูดจนหงุดหงิด ก็ด่าว่าจินเฟิงไม่กตัญญู ตัวเองลำบากลำบนส่งเสียให้เขาเรียนหนังสือ สุดท้ายเขากลับไม่ยอมให้เธอซื้อยากิน
