“ขอบคุณท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์วางใจได้ เว่ยต้าถงจะใช้อย่างระมัดระวัง จะไม่ทำให้เสียหายหรือสกปรกแน่นอน”
เว่ยต้าถงรับมาอย่างทะนุถนอมด้วยมือทั้งสองข้าง ราวกับว่าจินเฟิงส่งสมบัติล้ำค่าหายากให้เขา
จริง ๆ แล้วกล้องส่องทางไกลถือเป็นของล้ำค่าในต้าคังเลยทีเดียว
ไม่พูดถึงเรื่องอื่น แค่กระจกที่ขัดเป็นเลนส์นูนและเว้า ตามราคาตลาดในตอนนี้ของต้าคังก็มีมูลค่าไม่น้อยแล้ว
ชิ่งมู่หลานมองเว่ยต้าถงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉา
นางเคยขอยืมจินเฟิงหลายครั้งแล้ว แต่จินเฟิงไม่เคยให้นางยืมกล้องส่องทางไกลให้ไปใช้เป็นเวลานาน ส่วนใหญ่ก็แค่ให้ยืมไปเล่นชั่วคราวเท่านั้น
จินเฟิงก็ไม่มีทางเลือก สำหรับเขาแล้วกระจกไม่ใช่ของหายาก แต่การขัดเลนส์นั้นต้องใช้ความพยายามมาก
แม้ว่าเขาจะทำเครื่องมือออกมาแล้ว แต่ความละเอียดที่ต้องการในการขัดเลนส์นั้นสูงมาก เครื่องมือของเขาไม่สามารถรับมือได้จริง ๆ
ช่วงนี้เขาวิ่งไปวิ่งมาตลอด ไม่มีเวลาไปปรับปรุงเครื่องมือเลย ทำได้แค่ใช้วิธีดั้งเดิมคือการขัดด้วยมือ
ดังนั้นกล้องส่องทางไกลที่ทำออกมาจึงมีจำนวนน้อยมาก แต่ละอันล้วนมีประโยชน์ใช้สอยมากจึงไม่มีเหลือพอที่จะให้ชิ่งมู่หลานเอาไปเล่นเปล่า ๆ
