างเรียบเฉย
ฐานะ”
“หากท่านเห็นว่าข้าไม่คู่ควร ก็ปฏิเสธได้ ไม่จําเป็นต้องเกรงใจเพราะ
จ้าวเข่อหรันลอบถลึงตาให้เขาในใจ ชายผู้นี้หน้าหนาจริง ๆ พูดเช่นนี้ แล้ว ใครจะกล้าปฏิเสธ? ฮูหยินผู้เฒ่าฉัน ต้องตอบรับ จ้าวเข่อหรันกับ
จ้าวเย่อเหรินต่างโค้งค้านับ
“แล้วแต่ท่านยายตัดสินใจ”
จ้าวเข่อหรัน รู้ว่าเขาคิดสิ่งใด แต่กลับเชื่อมั่นโดยไร้เหตุผลว่าเขาจะ
ไม่ทําร้ายนาง ส่วนจ้าวเย่อเหรินมั่นใจว่าภาพตนเป็นของจริง ย่อมไม่หวั่น เกรง นางยังแสร้งทําาตาแดงพร้าวิงวอน
“ขอท่านอ๋องโปรดคืนความยุติธรรมให้หม่อมฉันด้วยเพคะ”
ในดวงตาจ้าวเย่อหรันเย็นเยียบ ยามนี้ยังคิดใช้ความงามล่อชายอีก หรือ? ช่างไร้ยางอายเสียจริง ชื่อชวี่มองจ้าวเข่อเหริน แววตาวูบหนึ่งฉาย แววรังเกียจ ก่อนจะยิ้มอย่างเหมาะสม
“ข้าจะตรวจอย่างยุติธรรม”
จ้าวเย่อเหรินเข้าใจผิด คิดว่าเขาเข้าข้างตน ในขณะที่คนรอบข้างต่าง เริ่มเหลือบมองนางด้วยสายตาดูแคลน ว่าที่แม่สามี ฮูหยินหลิน สีหน้าเขียว คล้ํา หญิงผู้นี้เคยคิดว่านางเรียบร้อยอ่อนหวาน บัดนี้เพิ่งรู้ว่าเคยถูกหลอก จนสิ้นท่า ไม่นาน ซ๊อกูชวี่ตรวจภาพเสร็จ เขาม้วนภาพส่งคืนโดยไม่เอ่ยคําใด ความเงียบกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ในที่สุดองค์รัชทายาทเอ่ยถาม “น้องสาม ภาพนี้เป็นของจริงหรือไม่?”
ชือ ชวี่ยิ้ม
“องค์รัชทายาทมิได้กล่าวไปแล้วหรือว่าเป็นภาพดีเลิศ?”
ทุกคนงงงัน จนมีผู้รําลึกค้ากล่าวก่อนหน้า
“ช่างเป็นภาพงดงาม สมชื่ออู๋โจว”
ทั
