ในเวลาเดียวกัน ข่าวที่ท่านอาจารย์จินยินดีให้กู้ยืมข้าวก็แพร่ออกไป
ประชาชนจากหมู่บ้านโดยรอบแห่กันมา แต่ถูกผู้คุ้มกันภัยปิดกั้นไว้นอกโจวเจียจวง
“ท่านอาจารย์จิน ขอข้ากู้ยืมบ้างได้หรือไม่ ลูกของข้าไม่ได้กินข้าวมาสามวันแล้ว ใกล้จะอดตายแล้ว!”
“ท่านอาจารย์จิน ข้าขอกู้ยืมหน่อยเถิด ข้าพร้อมจะเป็นวัวเป็นม้ารับใข้ท่าน!”
“ท่านอาจารย์จิน ข้าพร้อมจะทำงานให้ท่าน ไม่ต้องจ่ายค่าจ้าง ขอแค่มีข้าวให้กินก็พอ!”
ชาวบ้านนับไม่ถ้วนอ้อนวอนอยู่ด้านนอกโจวเจียจวง
“ต้าหลิว ออกไปบอกเงื่อนไขการกู้ยืมข้าวและการคิดดอกเบี้ยให้พวกเขาฟังอย่างชัดเจน แล้วก็ให้พวกเขาเข้ามา”
จินเฟิงยืนอยู่บนแท่นสูง มองชาวบ้านที่งุนงงอยู่ด้านนอกหมู่บ้าน ในใจก็รู้สึกเจ็บปวด “ให้เข้ามาเป็นกลุ่ม รักษาระเบียบให้ดี ระวังเกิดเหตุการณ์เหยียบกันตาย”
ตอนนี้ชาวบ้านหิวโหยมาก อาศัยแรงใจยื้อชีวิตเอาไว้ หากมีใครล้มลงแล้วถูกเหยียบ ไม่แน่ว่าอาจจะตายก็ได้
“รับทราบ!” ต้าหลิวพยักหน้า และรีบวิ่งไปจัดการทันที
ความหิวโหยนั้นน่ากลัว แต่ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือการเห็นพ่อแม่ลูก ค่อย ๆ อดตายต่อหน้าต่อตา
