ดังนั้นจินเฟิงจึงไม่ได้มีข้อกำหนดสูงมากนักสำหรับผู้ดูแลร้าน เพียงแค่อ่านออกเขียนได้ มีความรู้พื้นฐานทางการคำนวณก็เพียงพอแล้ว แต่ที่จูหลิงหลงสามารถฝึกคนได้มากขนาดนี้ในเวลาอันสั้น ก็ยังคงทำให้จินเฟิงรู้สึกประหลาดใจมาก
เพราะผู้ที่ได้รับการศึกษาในต้าคังโดยพื้นฐานแล้วมีเป้าหมายเพื่อสอบเอาตำแหน่งราชการ สตรีที่อ่านออกเขียนได้และมีความสามารถในการคำนวณก็มีไม่มาก
“จะซื้อแค่คนที่อ่านออกเขียนได้มานั้นก็ค่อนข้างยาก ดังนั้นท่านแม่ของข้าจึงช่วยคิดวิธีอื่น”
จูหลิงหลงกล่าวว่า “มีเด็กจำนวนมากที่มาจากครอบครัวพ่อค้ารายย่อย แม้จะอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ แต่ก็คิดเลขเป็น เป็นคนที่ฉลาดหลักแหลม ท่านแม่ของข้าจึงให้ข้าซื้อพวกเขามาพร้อมกัน แล้วค่อยสอนให้อ่านออกเขียนได้ก็พอ
ปีนี้เป็นปีที่ประสบภัยพิบัติ พ่อค้ารายย่อยจำนวนมากประกอบอาชีพต่อไปไม่ได้ มีคนขายลูกชายลูกสาวเป็นจำนวนมาก การซื้อพวกเขาไม่เพียงราคาถูก แต่การสอนก็เป็นไปอย่างรวดเร็วด้วย
ต่อมามีพ่อค้ารายย่อยบางคนได้ยินเรื่องนี้ ก็ส่งบุตรหลานมาให้ข้าโดยเฉพาะ เพียงแค่อยากให้บุตรหลานมีทางเอาตัวรอด”
“เหนียงเหนียงมีวิธีมากมายเสมอ”
จินเฟิงเอ่ยด้วยความซาบซึ้ง
