จริง ๆ แล้วการสอนให้คนคิดเลขยากกว่าสอนให้อ่านออกเขียนได้เสียอีก
และคนที่เคยได้เรียนหนังสือมาก่อน ส่วนใหญ่มาจากครอบครัวที่ร่ำรวย พวกเขามักจะทนความลำบากได้ไม่เท่ากับเด็กที่มาจากครอบครัวพ่อค้า แล้วก็ไม่เฉลียวฉลาดเท่าเด็กที่เป็นลูกพ่อค้าด้วย
“เกณฑ์การตัดสินของเจ้าคืออะไร?” จินเฟิงถามต่อ
“เกณฑ์การตัดสินก็คือให้พวกเขาไปดูแลโรงแลกเงินหนึ่งแห่งด้วยตัวเอง ถ้าสิบวันไม่มีข้อผิดพลาดใด ๆ ก็ถือว่าดีเยี่ยม ถ้าเจ็ดวันไม่มีปัญหาก็ถือว่าผ่าน”
“มาตรฐานสูงมากเลยนะ” จินเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย แล้วถามต่อว่า “ถ้าลดมาตรฐานลงมาหน่อยล่ะ เช่น คนที่ทำงานได้ 5 วันโดยไม่มีปัญหา มีกี่คน?”
“คนที่ทำงานได้ 5 วันโดยไม่มีปัญหา มี 142 คน”
จูหลิงหลงตอบทันทีโดยไม่ต้องดูเอกสาร “ที่เหลือทั้งหมดเป็นคนที่ทำงานได้ 3 วันโดยไม่มีปัญหา แต่ถ้าไม่สามารถทำได้นานถึง 3 วัน ก็จะถูกคัดออกไปเลย”
“ในแต่ละวันพวกเขาต้องจัดการงานอะไรบ้าง?”
“การแลกเปลี่ยนเงินตรา จัดการธุรกรรมและงานอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการเงิน”
“งานที่จะมอบหมายให้พวกเขาทำง่ายกว่าการจัดการโรงแลกเงินมาก ถ้าทำได้ 3 วันโดยไม่มีปัญหาก็ถือว่าใช้ได้แล้ว”
