จินเฟิงเงยหน้ามองไปที่จูหลิงหลง สายตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจและชื่นชม “เหนื่อยมากเลยสินะ ช่วงนี้คงยุ่งน่าดู พอผ่านช่วงนี้ไปแล้ว ข้าจะให้เจ้าหยุดพักผ่อนยาว ๆ”
จินเฟิงเพิ่งสังเกตเห็นตอนนี้เอง พอมองดูดี ๆ แล้วจูหลิงหลงผอมลงกว่าตอนที่เพิ่งรู้จักกันใหม่ ๆ มาก
ตอนนั้นนางเพิ่งถูกช่วยออกมาจากตลาดนายหน้า ตอนนี้ผอมกว่าตอนนั้นเสียอีก...
จินเฟิงไม่ต้องถามก็รู้ว่าเพื่อฝึกคนเหล่านี้ จูหลิงหลงต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปมากแน่ ๆ
“ไม่เหนื่อยหรอก เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว”
จูหลิงหลงส่ายหน้าและยิ้มอ่อน ๆ
“ท่านอาจารย์อย่าถือสาข้าเลยนะ แต่ข้าขอถามหน่อยได้หรือไม่ว่าท่านวางแผนจะทำอย่างไรกันแน่?”
จูเฉินซื่อเห็นว่าบทสนทนาระหว่างจินเฟิงกับจูหลิงหลงจบลงแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะถามอีกครั้ง
“แผนของข้าง่าย ๆ เลย ก็แค่ปล่อยเงินกู้เพื่อช่วยเหลือประชาชนออกไปชุดหนึ่ง!” จินเฟิงตอบ
“เงินกู้เพื่อประชาชน?” เป็นครั้งแรกที่จูเฉินซื่อได้ยินคำศัพท์นี้ นางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า “เงินกู้เพื่อประชาชนคือสิ่งใดหรือ?”
