“ก็คือข้าจะให้โรงแลกเงินปล่อยเงินกู้และเสบียงอาหารให้ประชาชนก่อน รอจนพวกเขาผ่านพ้นวิกฤตในปีนี้ไปได้ แล้วค่อยจ่ายเงินต้นพร้อมดอกเบี้ยคืนให้โรงแลกเงิน” จินเฟิงอธิบาย
“แล้วท่านอาจารย์จะเก็บดอกเบี้ยเท่าใดหรือ?”
“ระยะเวลากู้ยืมไม่เท่ากัน ดอกเบี้ยก็ต่างกัน”
จินเฟิงหยิบกระดาษขาวแผ่นหนึ่งจากโต๊ะ “นี่คืออัตราดอกเบี้ยที่ข้ากำหนดตามระยะเวลาสั้น-ยาว พวกท่านลองดูว่าเหมาะสมหรือไม่?”
จูเฉินซื่อและหร่วนถงเจี๋ยรีบชะโงกหน้าเข้าไปดู
จูหลิงหลงก็ชำเลืองมองครู่หนึ่ง แล้วก็ไม่ได้มองอีก
อัตราดอกเบี้ยนี้เป็นอัตราที่นางกับจินเฟิงช่วยกันกำหนดตั้งแต่แรก นางรู้ดี
“ท่าน…ท่านอาจารย์กำหนดดอกเบี้ยต่ำเกินไปหรือไม่?”
จูเฉินซื่ออดตาโตไม่ได้
ในยุคสังคมศักดินา คหบดีที่ปล่อยเงินกู้ให้ผู้เช่า ไม่เพียงแต่เอาเปรียบ แต่ดอกเบี้ยยังสูงจนน่ากลัว
ตอนที่ขาดแคลนอาหาร ชาวบ้านกู้ยืมข้าจากคหบดีนิดหน่อย พอถึงฤดูเก็บเกี่ยว ต้องคืนเป็นสองเท่า นั่นก็ถือว่าใจดีแล้ว
บางคนที่ใจโหด คิดดอกเบี้ยทบต้น ผู้เช่าต้องเอาอาหารทั้งฤดูของครอบครัวไปคืนก็ยังไม่พอ
แต่อัตราดอกเบี้ยที่จินเฟิงกำหนด เมื่อเทียบกับคหบดีเหล่านั้นแล้ว มันต่ำมากจริง ๆ
