บทที่ 647 ล้มป่วย
เลือดสาดกระเซ็น เปรอะเปื้อนเต็มพื้น
แม้ว่าองค์หญิงเก้าจะผ่านศึกต้าหม่างพัวมาแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นการตัดหัวในระยะประชิดขนาดนี้
ในใจรู้สึกไม่สบายใจบ้าง แต่ด้วยจิตใจที่เข้มแข็งนางจึงไม่แสดงออกมา เพียงแต่มีท่าทีรังเกียจและถอยหลังไปสองก้าว เพื่อหลีกเลี่ยงเลือดที่กระเซ็น
“หัวหน้าฉิน ให้องครักษ์นำศพไปแขวนไว้นอกประตูเมืองทิศเหนือ พร้อมทั้งปิดประกาศแจ้งให้ราษฎรทราบว่าทำไมถึงฆ่าเขา!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
ฉินหมิงโบกมือเรียก องครักษ์หลายนายก็เข้ามายกศพของชายเคราแพะ
หัวหน้าหน่วยก็ถือหัวของชายเคราแพะเดินออกจากลานไป
!!!
บรรดาผู้มีอิทธิพลที่เหลือต่างก็อยู่สบาย เคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้ที่ไหนกัน
พวกเขาหลายคนอาเจียน
มีสองคนที่จิตใจอ่อนแอ ตกใจจนปัสสาวะราดเป็นทันที!
คนตระกูลเซี่ยก็เป็นหนึ่งในนั้น
“องค์หญิง ข้ายอมรับผิด! ขอองค์หญิงไว้ชีวิตข้าด้วย!”
ในที่สุดคนตระกูลเซี่ยในก็ทนไม่ไหวจึงคุกเข่าลงกับพื้นเพื่อขออภัย
“องค์หญิง พวกข้าก็ยินดีส่งมอบเสบียง!”
“ในเวลานี้ พวกเขาคนอื่น ๆ ไม่มีความหวังใด ๆ ในใจแล้ว ต่างพากันคำนับขอชีวิตรอด”
