บทที่ 645 ซื่อชวนมีความหวังแล้ว!
ที่ถนนใหญ่ของเมืองซื่อชวน จินเฟิงและองค์หญิงเก้าขี่ม้าเคียงข้างกัน ตามหลังมาด้วยผู้คุ้มกันภัยและกองทัพเวยเซิ่ง
ระหว่างทางที่เดินหน้าไป ยังมีกองทัพเวยเซิ่งเร่งมาสมทบอย่างต่อเนื่อง
ชาวบ้านได้ยินเสียงเอะอะด้านนอก ต่างพากันหลบอยู่หลังประตูแอบมองออกไป
เพราะภัยพิบัติ เมืองซื่อชวนจึงจมอยู่ในความเศร้าหมอง ประกอบกับเมิ่งเทียนไห่สั่งปิดประตูเมืองกะทันหัน ยิ่งทำให้ประชาชนหวาดผวา
ที่ชั้นสองของภัตตาคารแห่งหนึ่ง กลุ่มบัณฑิตมองออกไปที่ถนนใหญ่จากหน้าต่าง
“ข้างนอกมีทหารมากมาย คงไม่ใช่ว่าชาวเกาเหยวียนยกทัพมาอีกนะ?”
เห็นกองทัพเวยเซิ่งกว่าร้อยนายถือศาสตราวุธโผล่ออกมาจากตรอกแล้ววิ่งไปที่ถนนใหญ่ บัณฑิตคนหนึ่งพูดพลางขมวดคิ้ว
ถู่ปัวตั้งอยู่บนที่ราบสูงหรือเกาเหยวียน ชาวบ้านจึงเรียกชาวถู่ปัวว่าชาวเกาเหยวียน
“เดิมทีก็ขาดแคลนอาหารอยู่แล้ว ยังมาสู้รบอีก ชีวิตนี้ไม่รู้จะอยู่อย่างไรต่อ!”
“มีท่านอาจารย์จินและองค์หญิงเก้าอยู่ ชาวเกาเหยวียนมาก็เท่ากับมาตายเอง!”