“ท่านอาจารย์จินและองค์หญิงเก้าไม่ได้อยู่ที่ซื่อชวนแล้ว กองทัพเจิ้นเหยวี่ยนของต้าหม่างพัวก็ถอนกำลังไปหมดแล้ว! แถมข้าได้ยินมาว่าใต้เท้าชิ่งก็ถูกปลดจากตำแหน่งด้วย ตอนนี้ผู้ดูแลซื่อชวนเป็นขันที!”
“จริงหรือ?”
“แน่นอนว่าจริง ไม่เชื่อเจ้าไปดูที่จวนโจวมู่สิ!”
“ไม่แปลกใจเลยที่ชาวเกาเหยวียนกล้ามา ที่แท้ผู้ปกครองเมืองเปลี่ยนเป็นขันทีไปแล้ว ราชสำนักนี่ช่างเหลวไหลจริง ๆ”
“หากราชสำนักไม่เหลวไหลจะเรียกตัวท่านอาจารย์จินและองค์หญิงเก้ากลับไปในช่วงเวลาแบบนี้ได้อย่างไร!”
“จริงสิ ได้ยินว่าโจวเจียจวงที่อยู่นอกเมืองได้รับความช่วยเหลือจากท่านอาจารย์จินและสร้างโรงงานไปหลายแห่ง ผู้ประสบภัยจำนวนมากที่ไปทำงานให้ท่านอาจารย์จินเพื่อเลี้ยงดูครอบครัว ตอนนี้ก็หยุดงานไปแล้ว ทำให้ผู้ประสบภัยไม่มีงานทำ ต้องอาศัยการช่วยเหลือจากตระกูลโจวเพื่อความอยู่รอด”
“ข้าชื่นชมนายน้อยโจวจริง ๆ หากข้าต้องเผชิญสถานการณ์เช่นนั้น ต้องเสียสติแน่ ๆ แต่ นายน้อยโจวใช้ชีวิตได้อย่างสงบกว่าแต่ก่อนมาก”
“เพราะนายน้อยโจวได้พบกับผู้มีเกียรติ หากไม่มีท่านอาจารย์จินเขาคงทนไม่ไหวแน่”
“นี่ ทางนั้นมีคนมาเยอะแยะเลย ยังชูธงดำของสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยนด้วย!”
