แต่ฟ้าไม่เป็นใจ เมื่อหมู่บ้านประสบปัญหากวานเสี่ยวโหรวก็ยังคงก้าวออกมา
จินเฟิงเองก็ไม่ถนัดในการแสดงออก แม้ในใจจะมีคำพูดนับพัน แต่สุดท้ายก็เพียงแค่ลูบหลังกวานเสี่ยวโหรวเบา ๆ “ไปกันเถิด พวกเราไปเขาเถี่ยกว้านด้วยกัน!”
จั่วเฟยเฟยได้รับข่าวล่วงหน้าจึงรออยู่ที่ตีนเขาเถี่ยกว้านกว่าครึ่งชั่วยามแล้ว
คนงานหญิงจำนวนมากก็ตามลงเขามาด้วยพร้อมชะเง้อรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ
พวกนางเคยพบจินเฟิงมาก่อนแล้ว แต่ครั้งนี้ความรู้สึกกลับแตกต่างจากครั้งก่อนโดยสิ้นเชิง
ก่อนหน้านี้พวกนางเป็นเพียงทาสที่ถูกจินเฟิงซื้อตัวมา แต่ตอนนี้ในมือของพวกนางกลับมีทะเบียนสมรสกับจินเฟิง
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากการต่อสู้ที่หยางเจวี้ยนหลิ่ง คนงานหญิงทุกคนต่างรู้สึกภาคภูมิใจที่ได้ปกป้องบ้านเกิดในฐานะภรรยา
เมื่อเห็นจินเฟิงเดินมาแต่ไกล พวกนางต่างยืดอกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ดูเหมือนว่าทุกคนจะแตกต่างจากแต่ก่อนเล็กน้อย…”
แม้ยังอยู่ห่างไกล แต่จินเฟิงก็สังเกตเห็นได้ว่าสภาพของคนงานหญิงแตกต่างจากเดิม
แต่เขากลับบอกไม่ได้ว่าแตกต่างจากเดิมตรงไหนกันแน่
