บทที่ 636 คิดถึง
จินเฟิงและองค์หญิงเก้าอยู่ในป่าเล็ก ๆ นานกว่าครึ่งชั่วยามจึงออกมา
หลังจากออกมา สีหน้าของทั้งสองคนก็สงบนิ่ง
เมื่อพบว่าท่าทางของทั้งสองคนสนิทสนมกันยิ่งกว่าก่อนหน้านี้ ชิ่นเอ๋อร์ก็ถอนหายใจยาว
ในช่วงเวลาที่ใช้ชีวิตอยู่ที่ซีเหอวานมันทำให้นางชอบที่นั่นแล้ว นางไม่อยากเห็นจินเฟิงและองค์หญิงเก้าขัดแย้งกัน
“โหวจื่อ ส่งสหายของเราสักสองสามคนไปจับตาดูไช่หลิวหยาง ข้าจะให้เสี่ยวอวี้ส่งคนไปช่วยเจ้า!”
จินเฟิงกำชับโหวจื่อว่า “หากเขาจะออกนอกเมือง ก็ให้ไปมัดตัวเขาไว้ในที่ที่ไม่มีคนนอกเมือง!”
“มัดตัว?” โหวจื่อชะงักไปครู่หนึ่ง “ท่านอาจารย์ไม่ฆ่าเขาเลยหรือ?”
“ถ้าฆ่าไช่หลิวหยางตอนนี้ เซี่ยสี่กวางและพวกคนชั่วที่ซื่อชวนจะต้องหนีไปแน่ ปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่อีกสองสามวันแล้วกัน”
จินเฟิงกล่าวว่า “รอให้ข้ากับองค์หญิงไปจับพวกคนชั่วที่ซื่อชวนก่อนแล้วค่อยฆ่าพร้อมกัน!”
“มีเหตุผล!”โหวจื่อพยักหน้าเล็กน้อย “ท่านอาจารย์วางใจได้ ข้าจะให้คนจับตาไช่หลิวหยางเป็นอย่างดี”
“ยังมีเซี่ยสี่กวางที่กวางเหยวียนด้วย อย่าให้เขาหนีรอดไปได้!” จินเฟิงย้ำ
“ท่านอาจารย์ไม่ต้องเป็นกังวล หากข้าปล่อยให้เขาหนีไป ข้า โหวจื่อ จะตัดหัวตัวเองส่งมอบให้ท่าน!” โหวจื่อกล่าวอย่างมั่นใจ
“ต้าจ้วง แจ้งสหายทุกคน ใครที่มีบ้านอยู่ในหมู่บ้านก็ให้กลับหมู่บ้านพร้อมกัน ส่วนคนที่บ้านอยู่ที่อื่นก็ให้กลับบ้านได้เลย!”
จินเฟิงมองไปที่ต้าจ้วงอีกครั้ง
“
