ที่นางสามารถตามมาถึงที่นี่ได้แสดงว่านางได้พบถังเสียวเป่ยแล้ว
แน่นอนว่าน่าจะรู้ถึงจุดประสงค์ของจินเฟิงด้วย
เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าขององค์หญิงเก้าก็แสดงความเศร้าโศกเล็กน้อย “ท่านอาจารย์จำเป็นต้องสังหารไช่หลิวหยางหรือ?”
“หลังจากที่เสด็จมาถึงทรงได้พบผู้ลี้ภัยหรือไม่ ทรงได้เห็นราษฎรที่ตายอยู่ข้างทางหรือไม่ ได้เห็นเด็กที่ถูกสุนัขป่ากัดจนใบหน้าผิดรูปหรือไม่?”
จินเฟิงค่อย ๆ เข้าใกล้องค์หญิงเก้า “พระองค์ทรงทราบหรือไม่ว่าก่อนหน้านี้ที่มีโจรออกอาละวาดที่จินชวนมีราษฎรเสียชีวิตไปมากเท่าใด?”
“ท่านอาจารย์ เจ้าจับกุมที่ปรึกษาของชายอ้วนสวีแล้วมิใช่หรือ?”
องค์หญิงเก้าตรัสว่า “ถ้าเช่นนั้น ท่านก็น่าจะทราบว่าผู้ที่วางแผนอยู่เบื้องหลังไม่ใช่ไช่หลิวหยาง แต่เป็นพวกของชายอ้วนสวีที่อยู่ในซื่อชวน ส่วนโจรที่จินชวนก็เกิดขึ้นเพราะพวกเขา ไม่ใช่ไช่หลิวหยางเป็นผู้วางแผน”
“ทรงรู้เรื่องของซีเหอวานเป็นอย่างดีเลยนะ?”
จินเฟิงแค่นเสียงหัวเราะ “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น พระองค์คงจะทราบว่าไช่หลิวหยางทำอะไรลงไปบ้าง?”
“ไช่หลิวหยางต้องการจะกล่าวหาโรงงานของท่านอาจารย์ นั่นเป็นความผิดของเขา แต่ไม่ถึงกับต้องตายมิใช่หรือ?”
