ตั้งแต่เด็กจนโต นางเคยประสบความยากลำบากเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?
แต่ทุกอย่างมันก็คุ้มค่า
ในที่สุดนางก็ตามทัน
ก่อนที่จะได้พบจินเฟิง องค์หญิงเก้าก็อาศัยความเชื่อมั่นในใจเพื่อค้ำจุนความรู้สึกหวาดหวั่น
หลังจากได้พบจินเฟิงแล้ว องค์หญิงเก้ากลับรู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาเสียอย่างนั้น
แต่ความภาคภูมิใจขององค์หญิงเก้าทำให้นางข่มความรู้สึกนี้เอาไว้ได้ นางสูดหายใจเข้าลึก ๆ และบังคับตัวเองให้กลับคืนสู่สภาวะปกติ
องค์หญิงเก้ายิ้มให้จินเฟิงพลางทักทาย “ท่านอาจารย์ ในที่สุดข้าก็ตามท่านทันแล้ว ขอรบกวนสักครู่ได้หรือไม่?”
จินเฟิงมององค์หญิงเก้าครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินไปยังป่าเล็ก ๆ หลังหินก้อนใหญ่
องค์หญิงเก้าลงจากม้าศึกและตามจินเฟิงเข้าไป
ชิ่นเอ๋อร์อยากจะตามไปด้วยแต่ก็ถูกองค์หญิงเก้าห้ามเอาไว้
“ท่านอาจารย์ เจ้าเพิ่งกลับมาถึงจินชวน แต่เหตุใดไม่กลับไปหาเสี่ยวโหรว มาที่จวนว่าการทำไมกัน?”
องค์หญิงเก้าเร่งฝีเท้าไล่ตามจินเฟิงและถามด้วยรอยยิ้ม
“ทรงได้พบเสียวเป่ยแล้วใช่หรือไม่ จะตรัสถามอีกทำไมในเมื่อรู้อยู่แล้ว?”
องค์หญิงเก้าอยู่ในชุดนี้ เห็นได้ชัดว่านางเดินทางมาโดยตลอด
