“และดูเหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่มาก ไม่อย่างนั้นท่านอาจารย์จินจะไม่มีทางนำคนควบม้าอย่างบ้าคลั่งบนถนนหลวงแน่นอน! ข้าเพิ่งสังเกตเห็นสีหน้าของท่านอาจารย์จินเฟิงเมื่อครู่ดูไม่ปกติด้วย”
พ่อค้าแซ่จางกล่าว “สหายหลิว หากเสร็จตรงนี่ข้าว่าเราไปกันดีกว่า เจ้าฟังข้าสักคำเถิด หยุดพักชั่วคราว ข้ารู้สึกว่าต้องเกิดเรื่องแน่ ๆ!”
“ได้ ข้าจะฟังสหายจาง”
พ่อค้าแซ่หลิวเห็นน้ำเสียงของสหายเคร่งขรึมก็เริ่มใส่ใจขึ้นมา
…
ห่างจากจวนว่าการอำเภอจินชวนสามลี้
จินเฟิงรั้งบังเหียนม้าศึกและหยุดลงที่พื้นที่ว่างแห่งหนึ่ง
เขากระโดดลงจากหลังม้าก่อนจะเหยียบขึ้นไปบนหินก้อนใหญ่ข้างพื้นที่ว่าง
ผู้คุ้มกันภัยทั้งหลายต่างหยุดฝีเท้าและเงยหน้ามองไปยังจินเฟิง
พวกเขาได้รับคำสั่งจากซวงถัวเฟิงให้ออกเดินทางเท่านั้น แต่จะไปที่ใด ทำสิ่งใด ไม่มีผู้ใดล่วงรู้
เมื่อเห็นจินเฟิงมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก พวกเขาต่างคิดว่าจะกลับซีเหอวานทว่าสุดท้าย จินเฟิงกลับเลี้ยวเข้ามายังจวนว่าการ
บัดนี้…จินเฟิงกำลังจะประกาศคำตอบแล้ว
