“เมื่อครู่ท่านอาจารย์จินเพียงแค่ยกมือตอบรับพวกเรา แม้แต่จะชะลอความเร็วยังไม่ทำเลย…”
พ่อค้าแซ่จางพูดราวกับตอบเพื่อนและราวกับกำลังพูดกับตัวเอง “ไม่ถูกต้อง ข้าว่ามีอะไรแปลก ๆ!”
“ท่านอาจารย์จินเป็นใคร พวกเราเป็นใคร? เขายกมือรับความเคารพจากพวกเราก็ถือว่าให้เกียรติมากแล้ว เจ้ายังจะคาดหวังอะไรอีก?”
พ่อค้าแซ่หลิวหัวเราะ “เจ้าลืมเรื่องที่อำเภอชิงซานไปแล้วหรือ?”
ก่อนหน้านี้ไม่นาน พวกเขาไปขายเกลือที่อำเภอชิงซานด้วยกัน ระหว่างทางเจอบุตรชายของชิงซานเสี้ยนลิ่งที่กำลังออกจากจวน พวกเขาหลีกทางให้ช้าไปไม่กี่ก้าว ก็โดนบุตรชายของเสี้ยนลิ่งเฆี่ยนด้วยแส้ไปหลายที
ที่จินเฟิงเอ่ยปากทักทายพวกเขาก่อน ในสายตาของพ่อค้าแซ่หลิวนั่นถือเป็นการให้เกียรติอย่างมากแล้ว
“สหายหลิวไม่ใช่คนแถวนี้ จึงไม่รู้จักท่านอาจารย์จินดีเท่าที่ควร”
พ่อค้าแซ่จางกล่าว “ท่านอาจารย์จินเป็นคนใจดี ไม่เคยดูถูกพวกพ่อค้าอย่างพวกเรา ไม่ทำตัวหยิ่งยโส ปกติถ้าเจอพวกเราถึงแม้เขาไม่ได้ทักทายตอบรับทีละคน เขาก็จะหยุดขอบคุณทุกคนที่หลีกทางให้”
“บางทีวันนี้เขาอาจมีธุระด่วนก็ได้นะ?” พ่อค้าแซ่หลิวเอ่ย
