เพื่อนหลายคนที่ครอบครัวยากจนจริง ๆ จะรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องน่าละอายมาก
ตรงกันข้าม คนที่ครอบครัวฐานะดีกลับไม่สนใจอะไรและไปรับเงินช่วยเหลือ ทั้งยังรู้สึกภูมิใจด้วยซ้ำ
ด้วยความละอายใจ จินเฟิงจึงไม่ได้ไปขอยืมเงินจากอาจารย์และตัดสินใจอดทนผ่านช่วงวันหยุดแรงงานไป
ก็แค่ห้าวันเอง จะอดตายได้ยังไงกัน?
วันแรกยังดีอยู่ ดื่มน้ำสักหน่อยก็ผ่านไปได้
พอถึงวันที่สอง จินเฟิงก็รู้สึกปวดแสบปวดร้อนที่กระเพาะอาหารจนทนไม่ไหว
แต่อดทนหน่อยก็ผ่านไปได้
พอถึงวันที่สาม ไม่ใช่แค่กระเพาะอาหารธรรมดาแล้ว เขาเริ่มอยากกินอาหาร ค้นหาตามตู้และลิ้นชักเผื่อว่าจะมีอาหารที่วางไว้ผิดที่โดยไม่ได้ตั้งใจ
แม้กระทั่งลิ้นชักของเพื่อนร่วมห้องอีกสองสามคนก็ยังค้น
แต่นักศึกษาชายมักใช้เงินแบบสุรุ่ยสุร่าย พอถึงสิ้นเดือนอดข้าวสองมื้อถือเป็นเรื่องปกติ และในหอพักไม่มีอะไรกินเลยสักอย่าง
จินเฟิงได้แต่นอนบนเตียงอย่างหมดแรง
พอถึงวันที่สี่ ความหิวก็เหมือนกับกรงเล็บแมวที่คอยข่วนเขาไม่หยุด เร่งเร้าให้เขาลุกขึ้นไปหาอะไรกิน
สุดท้ายไม่มีทางเลือก จินเฟิงต้องเดินออกจากหอพัก หวังว่าโชคจะเข้าข้างเจอเงินสักห้าสลึงก็ยังดี
