แต่น่าเสียดายที่สวรรค์ไม่ได้ยินคำอธิษฐานของเขา เขาเดินวนรอบมหาวิทยาลัยสองรอบ ไม่เจอเงินสักเหรียญเดียว
ตอนนั้นเป็นเวลาอาหารกลางวันพอดี โรงอาหารเปิดให้บริการสองช่องสำหรับนักศึกษาที่ไม่ได้กลับบ้านช่วงวันหยุด
ตอนเดินผ่านโรงอาหาร เห็นนักศึกษาคนอื่นเทข้าวที่กินเหลือลงถังขยะ จินเฟิงก็เกิดความคิดอยากจะไปเก็บกินขึ้นมา
ทำไมเขาต้องอดอยากหิวโหย ก็เพื่อศักดิ์ศรีไม่ใช่หรือ?
สติสุดท้ายทำให้เขาไม่ได้ทำแบบนั้น แต่วิ่งหนีกลับหอพักราวกับหลบหนี และบังคับตัวเองให้นอนหลับเพื่อผ่านไปอีกหนึ่งวัน
วันที่ห้า พอฟ้าสางเขาก็ถูกปลุกด้วยความหิว และเดินกลับไปที่โรงอาหารอย่างงุนงง
บางทีในใจลึก ๆ เขาก็อยากไปดูว่าในถังขยะนั้นยังมีอาหารเหลือหรือเปล่า ตอนที่ยังไม่สว่าง ไม่มีใครเห็น เขาจะได้เก็บมาบ้าง
เพราะเขาหิวจนทนไม่ไหวแล้ว…
น่าเสียดายที่ถังขยะถูกเก็บกวาดไปแล้ว นอกจากใบผักติดอยู่ที่รอบ ๆ ถังไม่กี่ใบ ก็ไม่มีอะไรเลย
ตอนนั้นเขาถึงกับคิดอยากจะเอาใบผักมากินด้วยซ้ำ
แต่เสียงดังมาจากโรงอาหารขัดจังหวะความคิดเขาไป
เมื่อเขาหันไปมอง ก็เห็นท่านคนถือตะกร้าหมั่นโถวเพิ่งนึ่งเสร็จออกมา
