ขณะนั้น จินเฟิงคิดจะวิ่งไปแย่งหมั่นโถวสองลูกแล้ววิ่งหนี
เขาหิวมาก หิวจนไม่สนศักดิ์ศรี ไม่สนผลที่จะตามมาแล้ว
ความคิดนี้ทำให้เขาตกใจ
โชคดีที่เขายังไม่สูญเสียสติสัมปชัญญะไปหมด เขาไม่ได้ทำแบบนั้น แต่กลับไปที่หอพักและเก็บหนังสือเก่าของเขากับเพื่อนร่วมห้องเมื่อปีที่แล้ว แบกไปขายที่ร้านรับซื้อของเก่าและได้เงินมา 6.5 หยวนเชียว
จินเฟิงเอาเงินที่ได้จากการขายของเก่าwxซื้อหมั่นโถวสี่ลูกทันที
เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าที่แท้หมั่นโถวจะหอมหวานขนาดนี้
ก่อนมาถึงต้าคัง จินเฟิงคิดว่าชีวิตเขาแย่พอแล้ว
แต่พอเดินทางมาถึงที่นี่ ถึงได้รู้ว่าความทุกข์ยากที่เขาเคยประสบมาในชีวิตที่แล้วเทียบกับชาวต้าคังไม่ติดเลย
ช่วงนี้จินเฟิงฝันร้ายทุกคืน
“สามีที่รัก เรามาถึงฝั่งแล้ว!”
ถังเสียวเป่ยสะกิดแขนของจินเฟิงเบา ๆ เป็นการขัดจังหวะความคิดของเขา
“โรงเกลือยังผลิตได้ตามปกติหรือไม่?”
จินเฟิงเรียกสติกลับมา และมองไปยังผู้คุ้มกันภัยที่มาต้อนรับแล้วถามขึ้น
ก่อนหน้านี้ท่าเรือจินชวนเป็นเพียงท่าเรือเล็ก ๆ แต่หลังจากที่จินเฟิงสร้างโรงเกลือขึ้นที่ซวงถัวเฟิง ที่นี่ก็กลายเป็นสถานที่ที่คึกคักขึ้นมา
