บทที่ 631 ฉวยโอกาสในยามยาก
“มีดทำครัวเล่มหนึ่ง แลกได้แค่ข้าวฟ่างได้ไม่ถึงครึ่งจินเท่านั้นหรือ?”
ถังเสียวเป่ยมองป้ายไม้ ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“หากเจ้าต้องการแลกข้าวฟ่างสามเหลี่ยง มีดของเจ้าต้องทำจากวัสดุดี หนักเกินหนึ่งจิน ถ้าเป็นมีดเก่าที่ใช้มานานหลายปีจนเกือบสึกหมดแล้ว คงแลกข้าวฟ่างได้ไม่ถึงสามเหลี่ยงด้วยซ้ำ” ต้าหลิวกล่าว
“นี่มันการปล้นชัดๆ!” ถังเสียวเป่ยพูดอย่างโมโห
“ไม่เช่นนั้นพวกมันจะเตรียมคนมากขนาดนี้ไปทำไม?”
ต้าหลิวหัวเราะเยาะพลางเหลือบมองไปที่เพิงหญ้าคาหลังเล็ก ๆ
เพิงหลังเล็ก ๆ มีข้าวฟ่างเพียงสามถุง แต่กลับมีชายฉกรรจ์ถือดาบเฝ้ายามอยู่มากถึงสิบกว่าคน
เมื่อพวกเขาเห็นจินเฟิงกับพรรคพวกเดินมา ต่างก็ชักดาบขึ้นมาประหนึ่งเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาต
ชาวบ้านที่เคยมุงดูอยู่แต่แรก ก็พากันหลีกทางให้และไปยืนมองอยู่ห่าง ๆ
ชายวัยกลางคนท่าทางเป็นหัวหน้า ดึงกางเกงเดินออกมาจากป่า ตามหลังมาด้วยสตรีผมยุ่งเหยิงคนหนึ่ง
หญิงผู้นั้นดูเหมือนจะเคยใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมาก่อน ผิวไม่ดำคล้ำเหมือนชาวบ้านทั่วไปและไม่ผอมแห้งนัก ยังพอมีเค้าความงามให้เห็นอยู่บ้าง
