เมื่อเดินออกมา นางก็มองจินเฟิงและคนอื่น ๆ ด้วยสายตาหวาดกลัว ก่อนจะหันไปมองชายวัยกลางคนอย่างออดอ้อน
ชายวัยกลางคนหยิบข้าวฟ่างสองกำมือจากถุงด้วยท่าทางร้อนรน ก่อนจะเทลงในกระบอกไม้ไผ่
แต่ดูเหมือนเขาจะรู้สึกว่าสองกำมือนั้นมากเกินไป จึงเทข้าวฟ่างออกไปอีกนิด ก่อนจะโยนกระบอกไม้ไผ่ให้หญิงผู้นั้น
นางเก็บกระบอกไม้ไผ่ขึ้นมาและปิดหน้าเดินจากไป
หลังจากไล่หญิงผู้นั้นไปแล้ว ชายวัยกลางคนจึงวิ่งเหยาะ ๆ มาที่ด้านหน้าจินเฟิง ก่อนจะถามด้วยสีหน้าประจบประแจง “นายท่านมีธุระอะไรหรือไม่?”
พูดจบก็แกล้งตบเสาข้าง ๆ
บนเสามีธงแขวนอยู่ บนธงปักอักษร ‘เลี่ยว’
จินเฟิงเข้าใจท่าทางของชายวัยกลางคนนี้เป็นการเตือนเขาว่า นี่คือแผงของตระกูลเลี่ยว
ไม่ต้องพูดถึงว่าจินเฟิงจะรู้จักตระกูลเลี่ยวหรือไม่ เพราะต่อให้รู้จักเขาก็ไม่สนใจ
จินเฟิงพูดด้วยสีหน้าเย็นชา “ไม่มีอะไร แค่มาดูว่าพวกเจ้าปล้นชาวบ้านอย่างไรก็เท่านั้น”
“นายท่านพูดอะไรเช่นนั้น พวกข้าทำการค้าด้วยความสมัครใจของทั้งสองฝ่าย จะเรียกว่าปล้นได้อย่างไร?”
“มีดทำครัวหนึ่งเล่ม แลกกับข้าวฟ่างสามเหลี่ยง ก็เป็นความสมัครใจของทั้งสองฝ่ายงั้นหรือ?”
