“นายท่านลองไปสอบถามมาเถิด พวกข้าไม่เคยบังคับซื้อบังคับขาย ล้วนแต่เป็นชาวบ้านมาแลกด้วยความสมัครใจทั้งนั้น”
ชายวัยกลางคนแก้ตัว “เป็นความสมัครใจของทั้งสองฝ่ายอย่างแน่นอน”
“พวกเจ้าไม่ได้บังคับซื้อบังคับขายจริง ๆ แค่ฉวยโอกาสในยามยากเท่านั้น” จินเฟิงหัวเราะเยาะ “สองอย่างนี้ต่างกันมากหรือ?”
อีกฝ่ายมาตั้งแผงแลกอาหารที่นี่ ก็เพราะรู้ว่าเสบียงอาหารที่ชาวบ้านพกมาจะถูกกินหมดเมื่อเดินทางมาถึงที่นี่ หากไม่เอาของมีค่าไปแลกอาหาร วันพรุ่งนี้อาจจะอดตาย
ถ้าอดตายแล้ว ต่อให้ของมีค่าแค่ไหนมันก็เท่านั้น
ดังนั้นเพื่อเอาชีวิตรอด ชาวบ้านจึงจำต้องกัดฟันเพื่อทำการแลกเปลี่ยน
“นายท่านจะทำอะไรกันแน่?”
ชายวัยกลางคนสังเกตเห็นว่าจินเฟิงมีน้ำเสียงไม่เป็นมิตร รอยยิ้มประจบประแจงบนใบหน้าของเขาจึงหายไปทันที “หากท่านต้องการพักเท้า พวกข้ามีชาดี ๆ ให้บริการ แต่หากท่านต้องการทำอย่างอื่น ข้าต้องเตือนท่านก่อนว่า นี่คือแผงของตระกูลเลี่ยว”
“ตระกูลเลี่ยวหรือ? ข้าไม่เคยได้ยิน!” จินเฟิงส่ายหน้า “เจ้าอ้างชื่อตระกูลเลี่ยวขึ้นมากำลังขู่ข้าอยู่หรือ?”
จินเฟิงรู้ว่าแผงแบบนี้ในเมืองชวนสู่ต้องมีอีกมาก
เขาแค่มาดูว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ได้คิดจะทำอะไรที่นี่
