แต่น้ำเสียงของชายวัยกลางคนทำให้จินเฟิงรู้สึกไม่พอใจ
น่าเศร้าที่ชายวัยกลางคนยังไม่ตระหนักถึงปัญหานี้ ยังคงยิ้มเยาะเย้ยพูดว่า “หากท่านคิดว่าข้ากำลังขู่ท่าน ข้าก็ทำอะไรไม่ได้”
“อย่างนั้นก็หมายความว่า เจ้ายอมรับว่ากำลังขู่ข้าสินะ?”
จินเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย “ต้าหลิว ทำลายแผงนี้ซะ!”
ระหว่างทางเห็นชาวบ้านที่น่าสงสารมากมาย จินเฟิงรู้สึกอึดอัดมาก ในที่สุดเขาก็เจอที่ระบายอารมณ์แล้ว
“เจ้ากล้า เจ้านายข้าคือเสี้ยนลิ่ง! นี่คือแผงของตระกูลเลี่ยว!” ชายวัยกลางคนได้ยินดังนั้น จึงรีบอ้างชื่อตระกูลเลี่ยวออกมาอีกครั้ง
เพื่อป้องกันไม่ให้จินเฟิงแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจต่อไป จึงบอกตรง ๆ ว่าเจ้านายคือเสี้ยนลิ่ง
“ในฐานะนายอำเภอ ไม่คิดจะช่วยประชาชนแต่กลับมาฉวยโอกาสในยามวิกฤตที่นี่น่ะหรือ!”
จินเฟิงได้ยินดังนั้นยิ่งโกรธมากขึ้น เขาตะโกนเสียงเย็น “ต้าหลิว ทำลายมันซะ!”
“รับทราบ!”
ต้าหลิวตอบรับ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าและเตะโต๊ะไม้ตัวเดียวในเพิงหญ้าคาให้พังทลาย
