บทที่ 629 ข้าจะไปกับพวกเจ้า
“เพราะเหตุใด?”
เป่ยเชียนสวินถามด้วยความไม่เข้าใจ “ท่านเห็นว่าหนึ่งปีนั้นสั้นเกินไปหรือ? งั้นสองปีเป็นอย่างไร?”
“ไม่ใช่ด้วยเหตุผลนั้น”
จินเฟิงส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ข้ามีเรื่องสำคัญต้องรีบกลับจินชวนโดยเร็ว”
“ข้าคุ้นเคยกับพื้นที่โดยรอบเป็นอย่างดี ประกอบกับกำลังพลและฝีมือของท่าน จะไม่ทำให้ท่านเสียเวลามากนัก อย่างมากที่สุดก็แค่สามถึงห้าวัน!”
เป่ยเชียนสวินกล่าวเสียงเบา และน้ำเสียงของนางก็เต็มไปด้วยความอ้อนวอน
ตอนที่นางอยู่ในเรือนจำ แม้จะถูกตัดสินประหารชีวิต เป่ยเชียนสวินก็ไม่เคยก้มหัวให้จินเฟิง
นี่เป็นครั้งแรกที่จินเฟิงได้ยินนางพูดจาอ่อนโยน
ทำให้จินเฟิงอยากรู้ยิ่งนักว่าพวกโจรท้องถิ่นพวกนี้ทำอะไรนางกันแน่
อย่างไรก็ตาม จินเฟิงไม่ได้ถาม แต่อธิบายอย่างใจเย็นว่า “แม่นางเชียนสวิน ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เจ้าลำบากและไม่ได้ต้องการเรียกร้องค่าตอบแทนแต่อย่างใด
อีกทั้งเจ้ายังได้ช่วยชีวิตเสียวเป่ยไว้ หากเป็นยามปกติข้าจะต้องตอบแทนเจ้าแน่นอน แต่ตอนนี้ข้ามีเรื่องเร่งด่วนจริง ๆ อยากจะมีปีกบินกลับจินชวนให้ได้ ไม่กล้าเสียเวลาจริง ๆ”
