บทที่ 628 พรหมลิขิต
“ช่วยไม่ได้ ช่วยไม่ได้! เจ้ายังไม่รู้จักนิสัยของเสียวเป่ยอีกหรือ?”
จินเฟิงโบกมือ “เจ้าก็ชอบหาเรื่องใส่ตัว ปกติแกล้งต้าจ้วงก็แล้วไป แต่นี่เสียวเป่ยเจ้ายังกล้ายั่วยุนาง เจ้าไม่อยากแก่ตายหรือไร รนหาที่ตายชัด ๆ!”
โหวจื่อชอบล้อเล่นผู้คนอยู่แล้ว แต่ช่วงนี้มันเกินไปหน่อย
ช่วงนี้เดินทางก็เหนื่อยพอแล้ว ผลคือเมื่อคืนก่อนเขายังแกล้งต้าจ้วง บอกว่าหน่วยลาดตระเวนเจอหมูป่า และยุให้ต้าจ้วง พาคนไปล่าหมูป่า
เพื่อประหยัดเวลา ทุกคนกินแค่เสบียงแห้งระหว่างเดินทาง ถึงจะมีเนื้อแต่ก็เป็นเนื้อแห้ง ไม่ติดฟันก็ย่อยยาก
ช่วงนี้จินเฟิงจึงผอมลง
ต้าจ้วงคิดจะปรับปรุงอาหารให้จินเฟิง เลยพาคนมุดเข้าป่าไปล่าหมูป่า
แต่วนไปเกือบครึ่งคืน ค้นทั้งภูเขาจนทั่ว จับได้แค่กระต่ายป่า 3 ตัว ไม่เห็นแม้แต่เงาหมูป่าสักตัว
พอกลับมาที่ค่าย เห็นโหวจื่อนอนหัวเราะกลิ้งอยู่บนพื้น ถึงรู้ว่าโดนหลอก
ในชาติที่แล้ว จินเฟิงมีเพื่อนมัธยมต้นคนหนึ่งก็แบบนี้ โกหกไม่ได้หวังอะไร แค่อยากแกล้งคน
สุดท้ายทำให้ไม่ว่าเขาพูดอะไรก็ไม่มีใครเชื่อ จนไม่เหลือเพื่อนสักคน
