โหวจื่อเป็นผู้ดูแลหน่วยลาดตระเวน หากวันใดเขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เหมือนเพื่อนร่วมชั้นมัธยมต้นคนนั้น เรื่องตลกก็จะกลายเป็นเรื่องใหญ่
“สามีที่รัก ช่วยข้าที!”
จินเฟิงได้ยินเสียงร้องของถังเสียวเป่ย จึงได้สติและรีบก้าวเข้าไปหา
เป่ยเชียนสวินในตอนนี้ ไม่มีความหยิ่งผยองและเฉียบขาดเหมือนตอนที่พวกเขาจากกันครั้งก่อน ขาข้างหนึ่งมีลูกธนูปักอยู่ เดินกะโผลกกะเผลกแทบจะพิงร่างทั้งหมดไว้กับถังเสียวเป่ย
ผมเผ้าของนางก็ยุ่งเหยิง
จินเฟิงคิดจะไปช่วยถังเสียวเป่ย แต่พอยื่นมือออกไปแล้วเขากลับชักมือกลับมา
ไม่เพียงแต่ไม่ได้ช่วย ยังถอยหลังไปสองก้าวด้วย ก่อนจะส่งสัญญาณให้ผู้คุ้มกันภัยสองคนเข้ามาช่วย
ถังเสียวเป่ยจ้องมองไปที่จินเฟิงด้วยสายตาตำหนิ
จินเฟิงรู้ว่านางต้องการให้เขาซื้อใจผู้คน การที่เขาเข้าไปพยุงด้วยตัวเองจะแสดงให้เห็นถึงความจริงใจได้มากกว่า
แต่เขาไม่กล้าจริง ๆ
ตอนที่ชิ่นเอ๋อร์เหยียบเท้าเขาที่ต้าหม่างพัว ทำให้เขาสงสัยในชีวิต
ชายหญิงไม่ควรสัมผัสใกล้ชิดกัน เป่ยเชียนสวินมีนิสัยประหลาดยิ่งกว่าชิ่นเอ๋อร์ หากนางคิดว่าเขาพยุงนางเพื่อฉวยโอกาส แล้วหันมาตบเขาตายอย่างไม่เป็นธรรม จะน่าเสียดายแค่ไหน
