ขณะนี้เป็นช่วงพักชั่วคราว ยังไม่ได้ตั้งกระโจมพักแรม
โชคดีที่ถึงแม้ว่าโหวจื่อจะชอบพูดเหลวไหล แต่ก็ทำงานได้ค่อนข้างรอบคอบ เดาได้ว่าเป่ยเชียนสวินอาจจะต้องรักษาบาดแผล หลังจากออกไป เขาก็จัดการให้คนไปกางกระโจมอย่างง่าย ๆ ขึ้นมา
เมื่อเห็นถังเสียวเป่ยเดินมา จึงรีบก้มหัวคำนับต้อนรับ “ฮูหยิน ข้าสั่งให้คนกางกระโจมเรียบร้อยแล้ว หมอทหารกำลังรออยู่ข้างใน”
พูดจบ เขายังยื่นเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนให้ด้วยความเอาใจ “ข้าเห็นว่าอาชิวกับแม่นางเชียนสวินมีส่วนสูงและรูปร่างใกล้เคียงกัน จึงไปยืมเสื้อผ้ามาจากนางหนึ่งชุด”
ถังเสียวเป่ยรับเสื้อผ้ามาทันที ก่อนจะจ้องมองโหวจื่อแวบหนึ่ง แล้วพาเป่ยเชียนสวินเข้าไปในกระโจม
ลูกธนูบนขาของเป่ยเชียนสวินอยู่ใกล้เส้นเลือดใหญ่มาก หมอทหารวุ่นวายอยู่นานกว่าหนึ่งชั่วยาม กว่าจะเอาหัวลูกธนูออกมาได้
ถึงแม้ว่าจินเฟิงจะร้อนใจ แต่ก็ทำได้แต่รอที่หน้ากระโจม
เขารอจนรักษาแผลเสร็จและเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย เวลาก็จวนจะมืดค่ำแล้ว
ตอนที่ถังเสียวเป่ยประคองเป่ยเชียนสวินออกมา ใบหน้าของนางซีดเซียวจนน่ากลัว เห็นได้ชัดว่าก่อนหน้านี้คงเสียเลือดมากเกินไป
