ท่าทีก็ไม่เหมือนตอนที่พบกันครั้งก่อนที่เล่นสนุก นางเงยหน้ามองไปที่จินเฟิงและพูดอย่างอ่อนแรงว่า “ข้าเป็นหนี้ชีวิตเจ้าอีกแล้ว ขออภัยที่ทำให้การเดินทางของพวกเจ้าล่าช้า”
“พี่เชียนสวินพูดแบบนี้ก็ห่างเหินเกินไปแล้ว” ถังเสียวเป่ยพูดต่อ “”ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่พี่เคยช่วยชีวิตข้ามาก่อน ถึงแม้จะไม่เคย แค่ได้มาพบกันอีกครั้งห่างไกลถึงพันลี้ ก็ถือว่าเป็นพรหมลิขิตแล้ว!”
ถังเสียวเป่ยพูดแบบนี้ จินเฟิงก็ได้แต่กลั้นความร้อนใจเอาไว้ ก่อนจะยิ้มพลางส่ายหน้า “แม่นางเชียนสวินพูดเกินไปแล้ว”
“ท่านอาจารย์จิน ท่านอยากให้ข้าคุ้มครองท่านมิใช่หรือ?” เป่ยเชียนสวินเงยหน้ามองจินเฟิงก่อนจะพูดออกมาอย่างยากลำบาก “ท่านช่วยข้าทำเรื่องหนึ่ง ถ้าทำสำเร็จ ข้าจะคุ้มครองท่านหนึ่งปี!”
“เรื่องอะไร?”
จินเฟิงยังไม่ทันตอบ ถังเสียวเป่ยก็รีบถามแทรกขึ้นมาก่อน
“ช่วยทำลายรังโจรให้ข้าด้วยเถิด!” เป่ยเชียนสวินตอบ
“ท่านพี่เชียนสวิน ด้วยฝีมือของพี่ ยังมีโจรท้องถิ่นที่เจ้าจัดการไม่ได้อีกหรือ?” ถังเสียวเป่ยถาม
นางเคยเห็นฝีมือของเป่ยเชียนสวินมาก่อน ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้เป็นกลุ่มหรือการลอบสังหาร นางล้วนถนัดมาก
