“แม่นางเชียนสวินอยู่ที่ใด รีบพาข้าไปดูโดยไว”
เมื่อคิดว่าเป่ยเชียนสวินจะมาปล้นตน ถังเสียวเป่ยอดคิดเล่นไม่ได้ ก่อนจะยิ้มพลางกล่าวว่า “ข้าอยากถามนางว่าจะปล้นเงินเท่าใด”
“แม่นางเชียนสวินไม่ได้ปล้น แต่กำลังถูกไล่ล่า…”
โหวจื่อเกาศีรษะพลางอธิบาย
“แม่นางเชียนสวินมีวรยุทธ์ดีขนาดนั้น โจรท้องถิ่นไล่ล่านางก็เท่ากับหาที่ตาย”
ถังเสียวเป่ยไม่ใส่ใจ “ข้าว่านางคงกำลังหลอกโจรท้องถิ่นเล่นกระมัง ตอนที่นางช่วยข้าก็ทำเช่นนี้”
“คราวนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่นะ แม่นางเชียนสวินบาดเจ็บ ทั้งยังพาเด็กมาด้วย” โหวจื่อเสริมอีกประโยค
“เจ้าพูดให้ครบถ้วนในคราวเดียวมันจะตายหรือไร?”
ถังเสียวเป่ยโมโหจนเตะโหวจื่อ “ยังยืนอยู่ตรงนี้ทำไม รีบไปช่วยนางสิ!”
“พอแล้ว เขากล้ามาทำเป็นเล่นลิ้นอยู่ที่นี่ ต้องช่วยนางจนรอดแล้วแน่ ๆ”
จินเฟิงหัวเราะพลางดึงถังเสียวเป่ยไว้
“ฮ่า ๆ ท่านอาจารย์เข้าใจข้าจริง ๆ”
โหวจื่อถูกถังเสียวเป่ยแหย่จนหัวเราะลั่น
“โหวจื่อ ฝากไว้ก่อนเถิด รอข้ากลับไปจัดการเจ้า”
ถังเสียวเป่ยชี้ไปที่โหวจื่อ แล้วหันหลังวิ่งไปตามถนนหลวง
“โหวจื่อ เจ้าซวยแล้ว!”
