จินเฟิงหันไปมองโหวจื่อด้วยสีหน้าเห็นใจ “ค่าจ้างของเจ้าเดือนหน้าคงหมดแล้วล่ะ”
“เอ่อ…”
โหวจื่อที่เมื่อครู่ยังหน้าตาเริงร่า ยิ้มไม่ออกในทันที
ถังเสียวเป่ยไม่เพียงแต่ดูแลหอการค้า แต่ยังดูแลอำนาจทางการเงินของซีเหอวานด้วย
ไม่ว่าโรงงานไหนจะจ่ายค่าจ้าง ก็ต้องให้นางลงนามและประทับตราก่อน
การจัดการโหวจื่อนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
“ท่านอาจารย์ ช่วยข้าด้วยเถิด ข้ายังมีท่านแม่วัยแปดสิบที่บ้าน…”
“เหลวไหล ข้าไม่เห็นเคยรู้มาก่อนว่าเจ้ามีมารดาวัยแปดสิบที่บ้าน”
จินเฟิงเตะก้นของโหวจื่ออีกที “หรือเจ้ายังมีลูกอายุสามขวบที่ต้องเลี้ยงด้วย?”
“เอ่อ…ข้าก็พูดไปงั้น”
โหวจื่อหน้าแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ “แต่ข้ายังต้องพึ่งค่าจ้างเพื่อหาเงินแต่งงานอยู่นะ ท่านอาจารย์อย่าได้ทอดทิ้งข้าเลย!”
