“ให้คนอื่นไปเอาเถิด ข้ามีเรื่องอยากจะปรึกษาเจ้าสักหน่อย”
“อาเสีย เจ้าไปเอาซาลาเปามาสองเข่ง”
จั่วเฟยเฟยสั่งให้หญิงรับใช้ไปเอาซาลาเปาแล้วกล่าวว่า “หากพี่สาวมีเรื่องใดก็บอกข้าได้ ตราบใดที่ข้าทำได้ ข้าจะไม่ปฏิเสธเด็ดขาด”
ตอนนี้จั่วเฟยเฟยยอมรับในตัวกวานเสี่ยวโหรวอย่างสมบูรณ์แล้ว ท่าทีของนางจริงใจกว่าตอนเช้ามาก
นางไม่ได้ถามกวานเสี่ยวโหรวว่าให้ทำสิ่งใด แต่นางรับปากไว้ก่อน
“พี่น้องที่เสียชีวิตในสงครามครั้งนี้เป็นที่น่าเสียดายจริง ๆ หากก่อนหน้านี้มีคนช่วยฝึกฝนทุกคนให้ดี คงไม่มีพี่น้องบาดเจ็บล้มตายมากขนาดนี้”
กวานเสี่ยวโหรวกล่าวว่า “ดังนั้นข้าจึงอยากให้โรงงานสบู่หอม หยุดทำงานชั่วคราว ให้อาจวี๋เลือกผู้คุ้มกันภัยหญิงสองสามคนมาช่วยฝึกซ้อมพวกนางให้ดี ต่อไปหากเจอเรื่องแบบนี้อีก พี่น้องจะได้ไม่ต้องเป็นแบบวันนี้…”
“พี่สาว ข้าก็คิดเช่นเดียวกัน!”
จั่วเฟยเฟยกล่าวว่า “ตอนนี้โจรท้องถิ่นมีอยู่ทั่วจินชวน ทำให้เราส่งสบู่หอมออกไปไม่ได้เลย ตอนนี้พวกเรามีสะสมไว้ไม่น้อย ข้าก็ตั้งใจจะปรึกษาเรื่องนี้กับพี่ตอนกินข้าว พี่คิดว่าควรทำอย่างไรดี”
