“ในเมื่อเจ้าก็คิดเห็นเช่นเดียวกัน ก็ให้คนเริ่มจัดการเถิด ช่วงนี้ข้ามีธุระมาก ฝากเจ้าช่วยดูแลด้วย”
แม้กวานเสี่ยวโหรวจะสังเกตเห็นว่าท่าทีของหญิงรับใช้เขาเถี่ยกว้านที่มีต่อนางเปลี่ยนไป แต่นางก็ยังไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับการจัดการเขาเถี่ยกว้านมากนัก
“หากไม่มีท่านอาจารย์และพี่สาว ก็คงไม่มีข้าในวันนี้ พูดว่ารบกวนก็ดูจะเหินห่างเกินไป”
จั่วเฟยเฟยกล่าวว่า “ข้าเพียงกังวลว่าตัวเองจะทำไม่ดี และจะทำให้พี่สาวผิดหวัง…”
“เจ้ารู้หนังสือ ทั้งยังเป็นหัวหน้าโรงงานที่เข้าใจเขาเถี่ยกว้านมากกว่าข้า การทำงานก็ต้องรอบคอบกว่าข้าแน่ ๆ ไปจัดการได้เลย!”
กวานเสี่ยวโหรวกล่าวว่า “หากเจ้ายังไม่วางใจจริง ๆ ข้าจะให้อาจวี๋ส่งผู้คุ้มกันภัยหญิงที่เชื่อถือได้ไปกับเจ้าหนึ่งหมวด ส่วนเรื่องการฝึกซ้อม หากเจ้ามีอะไรไม่แน่ใจ ฟังพวกนางก็แล้วกัน”
“ได้เลยค่ะ!” จั่วเฟยเฟยวางใจขึ้น
กวานเสี่ยวโหรวเห็นอาจวี๋จูงม้ามา จึงยิ้มและตบแขนจั่วเฟยเฟยเบา ๆ “เช่นนั้นข้ากลับก่อนนะ หากมีเรื่องอะไร ก็ให้ส่งคนไปหาข้าที่หมู่บ้าน”
จั่วเฟยเฟยส่งกวานเสี่ยวโหรวไปจนถึงตีนเขา มองจนเงาของกวานเสี่ยวโหรวหายลับไป จึงหันหลังกลับ
