เมื่อได้ยินกวานเสี่ยวโหรวพูดเช่นนั้น จั่วเฟยเฟยจึงรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังไม่ได้ตอบตกลงในทันที จึงเสนอว่า “พี่สาว ข้าคิดว่าเรื่องนี้ควรรอท่านอาจารย์กลับมาปรึกษากันก่อนจะดีกว่า…”
กวานเสี่ยวโหรวเห็นจั่วเฟยเฟยยังลังเล จึงไม่ได้ยืนกรานอีก “หากเจ้ารู้สึกว่ามันไม่เหมาะสม เช่นนั้นก็สร้างหอบรรพบุรุษ ขึ้นมาก่อน เพื่อให้พี่น้องได้มีป้ายบูชา ส่วนชื่อในสมุดตระกูลและหอบรรพบุรุษ รอสามีกลับมาข้าจะไปปรึกษาอีกที”
ที่จริงแล้วกวานเสี่ยวโหรวกล้าตัดสินใจเองเพราะนางเข้าใจจินเฟิงดี
จินเฟิงไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้ และก่อนแต่งงานเขาก็เป็นคนโดดเดี่ยว ไม่มีผู้อาวุโสในตระกูลเลย
กวานเสี่ยวโหรวแน่ใจว่าจินเฟิงจะต้องไม่คัดค้านการตัดสินใจของนางอย่างแน่นอน
แต่ในเมื่อจั่วเฟยเฟยกังวล กวานเสี่ยวโหรวก็จะไม่บังคับ
ช่วงนี้นางรู้สึกหมดแรงใจจริง ๆ ไม่อยากโต้แย้งกับคนของตัวเองอีกแล้ว
“ได้ ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้เลย!”
จั่วเฟยเฟยคารวะกวานเสี่ยวโหรว “ข้าขอขอบคุณพี่สาวแทนพี่น้องทุกคน!”
ตอนนี้นางมั่นใจแล้วว่ากวานเสี่ยวโหรวไม่ได้คิดจะหลอกนาง แต่ต้องการสร้างที่พักสุดท้ายให้กับคนงานหญิงที่เสียชีวิตจากสงครามจริง ๆ
