“พวกมันช่างชั่วช้า พวกมันจะตัดหูของคนงานหญิง โดนตัดหัวก็สมควรแล้ว!”
ผู้คุ้มกันภัยรู้สึกโกรธแค้นเป็นอย่างยิ่ง ว่าจบพวกเขาก็กระโดดขึ้นหลังม้าแล้วออกไปทันที
ไม่นานนัก หลิวเถี่ยก็มาด้วยตนเอง
“เป็นอย่างไร เมื่อท่านอาจารย์จินไม่อยู่ ข้าพูดอะไรก็ไม่มีผลแล้วใช่หรือไม่?”
กวานเสี่ยวโหรวเงยหน้าจ้องมองหลิวเถี่ยแล้วเอ่ยถาม “ข้าบอกแล้วว่าให้ตัดหัว หากท่านอาจารย์จินกลับมาแล้วจะกล่าวโทษ ข้า กวานเสี่ยวโหรวจะเป็นผู้รับผิดชอบเอง ไม่ต้องให้เจ้าต้องมารับผิดชอบ”
“ฮูหยิน ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น”
หลิวเถี่ยรีบอธิบายว่า “หัวหน้าโรงงานถังไม่ได้สงสัยหรอกหรือว่ามีคนวางแผนอยู่เบื้องหลัง ข้าได้สอบถามหัวหน้าโจรท้องถิ่น เขาบอกว่าเรื่องครั้งนี้ล้วนเป็นฝีมือของคนที่ชื่อนายท่านหลิวทั้งสิ้น”
“นายท่านหลิว?” กวานเสี่ยวโหรวถามทันที “ก่อนหน้านี้เสียวเป่ยถูกโจรแม่น้ำปล้นที่เจียงหนาน ได้ยินว่าก็เป็นฝีมือของ นายท่านหลิว เขาคือคนเดียวกันหรือไม่?”
“ไม่ทราบ แต่คงไม่ใช่หรอก”
