หลิวเถี่ยกล่าวว่า “เรื่องของนายท่านหลิว ข้าก็ได้ยินมาเช่นกันว่าท่านอาจารย์ไล่ตามเขาไปถึงตงไห่ ขนาดท่านอาจารย์ยังไม่กลับมา เขาก็คงไม่สามารถกลับมาได้เร็วขนาดนั้นหรอก”
“ก็จริง” กวานเสี่ยวโหรวพยักหน้า “นายท่านหลิว คนนี้อยู่ที่ใด?”
“หัวหน้าโจรท้องถิ่นบอกว่า ก่อนหน้านี้เขาอยู่ในละแวกนี้ ไม่รู้ว่าหนีไปตอนไหน ข้าได้สั่งให้คนไปค้นหาตามภูเขาแล้ว”
หลิวเถี่ยกล่าวว่า “แต่คนพวกนี้ลื่นไหลยิ่งกว่าปลาไหลเสียอีก ตอนนี้หมอกในภูเขาก็หนา พวกเราก็มีกำลังคนไม่มากพอ ไม่แน่ใจว่าจะจับได้หรือไม่”
“กุนซือเฝิงก็หนีไปแล้วคนหนึ่ง ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องจับนายท่านหลิวคนนี้ให้ได้”
กวานเสี่ยวโหรวกล่าวว่า “ให้คนกลับไปแจ้งเสี่ยวอวี้ ให้นางระดมชาวบ้านไปปิดล้อมหยางเจวี้ยนหลิ่งในรัศมีห้าลี้ อย่าให้คนคนนี้หนีรอดไปได้เด็ดขาด”
เมื่อหลิวเถี่ยได้ยินก็ตาสว่างขึ้นมาทันที ก่อนจะรีบพยักหน้า “ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้”
ตามที่หัวหน้าโจรท้องถิ่นบอก นายท่านหลิวพาองครักษ์มาด้วยเพียงคนเดียว
ตอนนี้หมอกหนาทึบมาก ท้องฟ้ามืดสนิท แม้แต่คนในท้องถิ่นก็ยังอาจหลงทางในภูเขาได้ พวกเขาทั้งสองเป็นคนต่างถิ่น จะหนีไปที่ใดได้
