ในไม่ช้า ผู้คุ้มกันภัยทั้งสองก็ขี่ม้ากลับมาที่ซีเหอวานทันที
“ฮูหยิน เรื่องการตัดหัว ท่านจะไม่พิจารณาอีกสักครั้งหรือ?”
หลิวเถี่ยพบว่ากวานเสี่ยวโหรวสงบลงแล้ว จึงถามอย่างหยั่งเชิง
“พวกมันไม่ปล่อยให้พี่น้องของข้ามีร่างกายที่สมบูรณ์ แล้วเหตุใดข้าต้องปล่อยให้พวกมันมีร่างกายที่สมบูรณ์ด้วย!”
กวานเสี่ยวโหรวพูดเสียงเย็น “ไม่ต้องคิดแล้ว ทำตามที่ข้าบอกก็พอ!”
“รับทราบ!”
หลิวเถี่ยเห็นว่ากวานเสี่ยวโหรวตัดสินใจแล้ว จึงไม่พยายามเกลี้ยกล่อมอีก
ไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนราวกับหัวใจจะขาดจากที่ไกล ๆ รวมถึงเสียงต่อสู้
โจรท้องถิ่นเกือบทุกคนรู้ว่าสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยนไม่ฆ่าเชลยศึก
นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่เฉินซือเหยียสามารถว่าจ้างโจรท้องถิ่นมาก่อกวนที่อำเภอจินชวนได้อย่างรวดเร็ว
อย่างไรก็ตาม หากถูกจับได้ก็จะไม่ถูกฆ่า อย่างมากก็ถูกขังอยู่ที่เฮยสุ่ยโกวเพื่อขุดถ่านหิน ทั้งยังมีอาหารอิ่มท้องทุกวัน แล้วจะกลัวอะไรอีก
โจรท้องถิ่นพวกนี้ก็มาอำเภอจินชวนด้วยความคิดเช่นนี้
