“ในตอนแรก พวกโจรคาดไม่ถึงว่า หัวหน้าโรงงานจั่วจะนำคนมาขัดขวาง พวกมันจึงตั้งตัวไม่ทันและคนงานที่โรงงานสบู่หอมก็มีความชำนาญในการใช้ธนูจ้งหนู่และเครื่องเหวี่ยงหินเป็นอย่างมาก ทำให้โจรท้องถิ่นถูกปิดล้อมอยู่ที่ด้านหน้าหยางเจวี้ยนหลิ่งไม่สามารถผ่านเข้ามาได้ พวกโจรพยายามบุกเข้าโจมตีหลายครั้ง แต่กลับสูญเสียผู้คนไปมากมาย”
เสี่ยวเถียนเล่าอย่างรวดเร็ว “ทว่าโจรท้องถิ่นจากไกว่จือโกวนั้นมีคนอยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน เมื่อพบว่าไม่สามารถโจมตีผ่านเข้ามาได้ ก็สั่งให้หยุดการโจมตี”
“พวกโจรเลิกราแล้วอย่างนั้นหรือ?” ถังตงตงถาม
“ไม่รู้ ข้าเห็นโจรไม่สู้รบกันแล้ว จึงรีบมาแจ้งข่าว”
เสี่ยวเถียนส่ายหน้า “แต่โจรก็ไม่ได้ถอยทัพ และไม่ได้ก่อกองไฟหุงหาอาหาร แต่กลับนั่งพักกันที่หยางเจวี้ยนหลิ่ง ภายนอกหุบเขา ดูไม่เหมือนว่าจะถอดใจ”
“หยางเจวี้ยนหลิ่ง มีหมอกขึ้นหรือไม่” กวานเสี่ยวโหรวถามขึ้นทันใด
“หมอกลงแล้ว และหมอกค่อนข้างหนาแน่นด้วย…”
เสี่ยวเถียนพูดมาถึงตรงนี้ก็เบิกตากว้างขึ้นทันที “ข้าเข้าใจแล้ว โจรคงรอให้ฟ้ามืดหมอกลงหนาขึ้นเสียก่อน ถึงตอนนั้นกลุ่มของหัวหน้าโรงงานจั่วก็จะมองไม่เห็นแล้ว”
