และหมู่บ้านก็จมดิ่งสู่ความโกลาหลอีกครั้ง
กวานเสี่ยวโหรวพาอาจวี๋ไปที่ห้องพยาบาลเพื่อดูผู้บาดเจ็บ
ห้องพยาบาลได้รับการขยายและสร้างตึกผู้ป่วยแบบก่ออิฐโบกปูน
ขณะนี้ผู้ป่วยนอนเต็มทุกเตียง แม้แต่ในวันที่หนาวเหน็บเว่ยอู๋หยาและกลุ่มหมอหญิงต่างก็ทำงานกันจนเหงื่อท่วม
“พี่สะใภ้ ผู้บาดเจ็บทั้งชายและหญิงถูกส่งมาแล้ว ส่วนผู้เสียชีวิตก็รวบรวมไว้แล้วเช่นกัน ตอนนี้เก็บร่างไว้ที่กระท่อมใกล้ลานนวดข้าวชั่วคราว”
เสี่ยวอวี้เดินเข้าไปรายงานกวานเสี่ยวโหรว
“สูญเสียกองกำลังไปเท่าใด?” กวานเสี่ยวโหรวถาม
“กลุ่มคนงานหญิงเสียชีวิตหกคน กลุ่มปราบเสือสูญเสียไปหนึ่งร้อยยี่สิบสามคน!”
เสี่ยวอวี้ตอบ “แต่เราก็ฆ่าโจรท้องถิ่นไปได้กว่าสองร้อยคนและจับเป็นได้อีกกว่าร้อยคน”
“สูญเสียมากขนาดนี้เลยหรือ?”
กวานเสี่ยวโหรวเกิดความหวั่นไหวในใจ
นางรู้ว่าจะต้องมีคนตายอย่างแน่นอน แต่ไม่คิดว่าจะมีคนตายมากมายขนาดนี้
“พี่สะใภ้ การทำสงครามย่อมต้องมีคนตาย นี่เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”
เสี่ยวอวี้ชี้ไปทางห้องพยาบาล “ปัญหาคือครั้งนี้กลุ่มปราบเสือบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก ขณะนี้ที่ยังสามารถออกรบได้เหลือไม่ถึงครึ่งกองร้อย…”
