กลุ่มโจรที่มารุกรานซีเหอวานมีเพียงบางส่วนเท่านั้นที่เป็นโจรในสังกัดของเฉินซือเหยีย ส่วนที่เหลือส่วนใหญ่เป็นชาวบ้าน
ชาวบ้านธรรมดา ใครเล่าจะกล้าฆ่าคนได้โดยง่าย
แม้จะกล้าก็ไม่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นพิเศษจึงพลาดที่จะสังหารให้ตายได้ในครั้งเดียว
ดังนั้นเมื่ออยู่ในสนามรบ ทั้งสองฝ่ายจึงมักใช้มีดทำครัว หรืออาวุธอื่น ๆ ฟาดฟันกันแบบมั่วซั่ว
กลุ่มปราบเสือและโจรท้องถิ่นที่เสียชีวิต ส่วนใหญ่เกิดจากบาดแผลมากมายจนเสียเลือดตาย
ในทางตรงกันข้าม คนงานหญิงที่ยิงหน้าไม้ได้ทำการโจมตีโดยเล็งไปที่จุดสำคัญของพวกโจร และผู้ที่ถูกยิงส่วนใหญ่จะสิ้นใจทันที
วิธีการต่อสู้แบบนี้ส่งผลให้กลุ่มปราบเสือได้รับบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก
ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนา ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ใช้ไม้เท้าค้ำยันร่างกายก็พาตัวเองเข้ามา
ชายหนุ่มคนนี้คือเหล่าฝาน หนึ่งในสองหัวหน้ากองร้อยที่ยังคงอยู่ในหมู่บ้าน
ขณะที่หัวหน้ากองร้อยอีกคนหนึ่งอยู่ที่ป้อมปราการหมายเลขสองและถูกไฟคลอกตายไปแล้ว
ในเวลานี้เสื้อผ้าและไม้เท้าของเหล่าฝานยังคงเปื้อนไปด้วยคราบเลือด เห็นได้ชัดว่าก่อนหน้านี้เขาก็ได้ออกไปสู้รบที่แนวหน้ามา
“หัวหน้ากองร้อยฝานมาแล้วหรือ!”
