กวานเสี่ยวโหรวให้อาจวี๋นำเก้าอี้มาให้เหล่าฝานนั่ง
“ขอบคุณฮูหยิน!” หัวหน้ากองร้อยฝานเหนื่อยมาพอสมควรจึงไม่เกรงใจ
“ตอนนี้ผู้คุ้มกันภัยเป็นอย่างไรบ้าง?” กวานเสี่ยวโหรวถาม
“ผู้ที่รอดชีวิตอยู่ที่นี่ทั้งหมดแล้ว”
หัวหน้ากองร้อยฝานถอนหายใจ ก่อนจะชี้ไปทางหอผู้ป่วย
พวกโจรทำการลอบโจมตี กลุ่มผู้คุ้มกันภัยกะกลางคืนจึงเป็นกลุ่มแรกที่เข้าปะทะและบาดเจ็บล้มตายมากที่สุด
หัวหน้ากองร้อยถงถูกเผาทั้งเป็นในป้อมปราการ ส่วนผู้คุ้มกันภัยที่เหลือตายไปถึงเจ็ดในสิบส่วน อีกสามส่วนที่เหลือที่รอดชีวิตมาได้ก็ล้วนบาดเจ็บทั้งสิ้นจึงถูกส่งมารักษาตัวที่นี่
หัวหน้ากองร้อยฝานมาที่นี่เพื่อเยี่ยมผู้คุ้มกันภัยที่บาดเจ็บ
“ผู้คุ้มกันภัยกะกลางวันบาดเจ็บล้มตายมากหรือไม่?” กวานเสี่ยวโหรวถาม
หัวหน้ากองร้อยฝานส่ายศีรษะก่อนจะถอนหายใจ “ที่ยังสามารถต่อสู้ได้มีเพียงสี่ในสิบส่วนเท่านั้น”
“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้?” กวานเสี่ยวโหรวขมวดคิ้ว
ผู้คุ้มกันภัยกะกลางคืนถูกลอบโจมตีจนบาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมากนางเข้าใจได้ แต่ผู้คุ้มกันภัยกะกลางวันพักอยู่ในหอพัก เหตุใดจึงบาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมากเช่นกัน