“หมอกในวันนี้หนามาก พวกเราตั้งกระบวนรบก็จริงแต่ไม่สามารถมองเห็นศัตรูได้เลย”
หัวหน้ากองร้อยฝานกล่าวอย่างสิ้นหวัง “ข้าช่วยอะไรไม่ได้จึงได้แต่ให้ทุกคนแยกย้ายกัน”
เมื่อกวานเสี่ยวโหรวได้ยินเช่นนี้ก็เข้าใจ
ประสิทธิภาพของผู้คุ้มกันภัยจะสมบูรณ์ก็ต่อเมื่อพวกเขาร่วมมือกัน
หากพวกเขากระจายตัวออกจากกัน ผู้คุ้มกันภัยก็ไม่ได้เก่งไปกว่าคนธรรมดามากนัก ยามที่ถูกโจรรายล้อมก็จะต่อสู้ด้วยสองมือเท่านั้น
กวานเสี่ยวโหรวกำลังจะพูด แต่ผู้คุ้มกันหญิงคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน “ฮูหยิน หัวหน้า ไกว่จือโกวส่งข่าวมาว่า มีโจรกว่าพันคนกำลังมุ่งหน้ามาทางหมู่บ้านเรา!”
“พันคน?”
กวานเสี่ยวโหรวหมัดกำแน่นจนข้อนิ้วซีด
ยามนี้ โจรที่รวมตัวกันหน้าหมู่บ้านก็มีไม่น้อยและยังมีโจรกลุ่มอื่น ๆ ทยอยมาสมทบเป็นครั้งคราว
ส่วนกลุ่มปราบเสือและผู้คุ้มกันภัยก็บาดเจ็บล้มตายไปเกินครึ่ง ป้อมปราการที่ปากทางเข้าหมู่บ้านก็ถูกทำลาย
ที่สำคัญที่สุดคือวันนี้ฟ้ายังมืดครึ้ม ตอนนี้เป็นยามอู่ แต่ในหุบเขากลับเริ่มมีหมอกลงแล้ว คืนนี้หมอกคงจะหนาแน่นเป็นแน่
หากมีโจรกว่าพันคนบุกเข้ามาอีก ซีเหอวานอาจจะต้านทานไม่ไหว
