ภาพรถม้าหรูหราจอดเรียงราย ผู้คน หลั่งใหลเข้าออกไม่ขาดสาย แสดงให้เห็นฐานะของจวนนี้ในเมืองหลวงได้ อย่างชัดเจน ถั่วกงคนปัจจุบันคือฉินเย่าจื้อ พี่ชายแท้ ๆ ของฉันเชียงเหอ ดํารงตําแหน่งทั้งเสนาบดีกระทรวงกลาโหมและดูแลทะเบียนราษฎร์ ที่องค์
จักรพรรดิทรงไว้วางพระทัยอย่างยิ่ง
อีกทั้งฮองไทเฮายังสนิทกับฮูหยินผู้เฒ่าฉันมาก เมื่อก่อนที่จ้าวชงได้ แต่งกับฉุนเชียงเหอ ผู้คนต่างรู้ดีว่าเป็นการ “ปีนป่ายสูงส่ง” จ้าวเข่อหรันยืน มองภาพคุ้นตา หัวใจราวย้อนคืนอดีต ชาติที่แล้ว คนที่รักนางที่สุดคือท่าน ตากับท่านยาย หากมิใช่เพราะพวกท่านจากไปเสียก่อน ชะตานางคงมีอาภัพ ถึงเพียงนั้น
“พี่หญิงเป็นอะไรหรือเจ้าคะ?”
จ้าวเย่อเหรินถาม
“ไม่มีอะไร เพียงคนมากไปหน่อย
ในเรือนด้านใน ฮูหยินผู้เฒ่าฉันกําลังสนทนากับเหล่าฮูหยินตระกูล
ใหญ่ รวมถึงฮูหยินผู้เฒ่าหลินแห่งจวนจงอี้โหว ทันทีที่เห็นหลานสาวทั้ง สอง นางก็ยิ้มกว้าง
“มานี่เร็ว ให้ยายดูให้ชัด ๆ หน่อย”
สองพี่น้องคุกเข่าทําความเคารพ
“เย่อหรันคารวะท่านยาย
“เย่อเหรินคารวะท่านยาย”
“ดี ๆ ลุกขึ้นเถิด”
เย่อเหรินเข้าไปนั่งแบบแขนท่านยาย เอียงศีรษะออดอ้อน
“สระบัวบ้านเราคงไม่ถูกกับพวกข้า ทั้งข้าและพี่หญิงต่างตกน้ํากัน
หมด”
เสียงหัวเราะดังทั่วห้อง ทว่าจ้าวเข่อหวั่นเพียงยืนยิ้มสงบ สายตาของ ฉินเสียงเหอเต็มไปด้วยความพึงพอใจ สายตาของฮูหยินผู้เฒ่าหลินเต็มไป ด้วยความภูมิใจ ว่าที่สะใภ้ของนางช่างรู้จ
