บทที่ 603 แค่หมากตัวหนึ่ง
“ท่านอาจารย์เคยกล่าวไว้ก็จริง แต่สถานการณ์ยามนี้ไม่เหมือนในอดีต!”
ฟางเหลยกล่าว “โจรกระจอกเหล่านี้เกรงกลัวคนที่มีอำนาจมากกว่า หากเรายังปล่อยพวกมันไปเหมือนแต่ก่อน พวกมันก็จะไม่เกรงกลัว! บัดนี้คนจากสำนักคุ้มภัยส่วนใหญ่ถูกท่านอาจารย์นำตัวไปแล้ว พวกเราขาดแคลนกำลังคน ไม่เหมือนแต่ก่อน”
“แต่…” หัวหน้ากองร้อยยังคงลังเล
“ทำตามที่ข้าบอก หากท่านอาจารย์กลับมาแล้วลงโทษ ข้าจะรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว!”
ฟางเหลยเปล่งวาจาที่เต็มไปด้วยความโกรธ “พวกมันมาตามแม่น้ำมิใช่หรือ เช่นนั้นพวกเจ้าก็จงแขวนคอพวกมันไว้ริมฝั่งแม่น้ำให้เหล่าพ่อค้าที่ผ่านไปมาเห็น พวกมันจะได้ไม่เดินทางมาหาเรื่องที่จินชวนอีก!”
“รับทราบ!”
หัวหน้ากองร้อยพบว่าฟางเหลยตัดสินใจแน่วแน่แล้วจึงไม่ได้คัดค้านอีก เพียงแค่ยกมือทำความเคารพก่อนจะหันหลังจากไป
ในยามอู่ของวันนั้น ริมแม่น้ำเจียหลิงก็มีหลักประหารเพิ่มขึ้นมาอีกแห่ง
ทุก ๆ สองจั้งมีเชือกมัดติดอยู่
เมื่อเหล่าโจรกระจอกถูกนำตัวมาที่ริมแม่น้ำ พวกเขาถึงได้สัมผัสกับความหวาดกลัวและความเป็นความตาย
“สำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยนเป็นที่กล่าวขานว่าไม่ฆ่าเชลยศึกมิใช่หรือ?”
“ข้าอยากพบท่านอาจารย์จิน!”
“นายท่าน ข้ารู้ความผิดของตนแล้ว โปรดเมตตาข้าด้วย!”
“สหาย การขอความเมตตาเหล่านี้ไร้ประโยชน์!”
“รู้แบบนี้ เมื่อครู่เราไม่น่าทิ้งดาบเลย น่าจะสู้กับพวกนั้นให้เต็มที่!”
…
เมื่อกลุ่มโจรท้องถิ
