อเหยียโบกมือให้นายพราน จากนั้นก็รินน้ำชาหนึ่งจอก “นายท่านเหอ อย่าเพิ่งตื่นตระหนก มาจิบชาก่อนเถอะ”
“นายท่านหลิว เวลาแบบนี้ท่านยังมีอารมณ์จิบชาอยู่หรือ?”
ชายหัวล้านวัยกลางคนกล่าวด้วยความร้อนใจ “สำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยนนั้นรับมือยากอยู่แล้ว บัดนี้ยังมีทั้งชุดเกราะสีดำและเทพแห่งสายฟ้า เราจะทำอย่างไรดี พวกโจรท้องถิ่นหลายร้อยคนถูกแขวนคอ พวกเราเสียประโยชน์ไปทั้งหมด”
“ใครบอกว่าเราเสียประโยชน์?”
เฉินซือเหยียกล่าวพร้อมกับหัวเราะ “พวกเขาช่วยให้เรารู้ทิศทางของสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยนแล้วมิใช่หรือ?”
แท้จริงแล้ว เหล่าโจรท้องถิ่นที่ปิดล้อมซวงถัวเฟิงคือหมากที่เฉินซือเหยียใช้เพื่อหยั่งเชิงสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยน และผลของการทดลองก็ทำให้เขาพอใจมาก
ชายวัยกลางคนทั้งหลายมองหน้ากันแล้วเห็นความกลัวในแววตาของอีกฝ่าย
เวลานี้พวกเขาทุกคนต่างก็เข้าใจแล้วว่า เฉินซือเหยียคงรู้มาตั้งแต่แรกแล้วว่าโจรท้องถิ่นเหล่านี้ต้องตายอย่างแน่นอน แต่ก็ไม่ได้บอกกล่าวใด ๆ
ความเย็นชาเช่นนี้ทำให้พวกเขาสยดสยองและขาดความมั่นใจขึ้นมา
เฉินซือเหยียไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของชายวัยกลางคนทั้งหลายนัก กล่าวอย่างใจเย็นว่า “เวลานี้ฝ่ายที่ควรกังวลคือพวกเขา ไม่ใช่เรา”
“เช่นนั้น นายท่านหลิวจะวางแผนอย่างไรต่อไป แผนการเดิมจะยังดำเนินต่อไปหรือไม่?” ชายหัวล้านวัยกลางคนถาม
“ในเมื่อจินเฟิงได้ทิ้งชุดเกราะดำและเทพแห่งสายฟ้าเอาไว้ วิธีการเดิมย่อมใช้การไม
