บทที่ 199 ลวี่หลิ่ว
ที่ประตูหลังโรงเตี๊ยมจ้าวเจีย หญิงสาวคนหนึ่งรูปร่างผอมเพรียวสวมกระโปรงผ้าโปร่งสีเขียว ตรงช่วงเอวผูกแถบผ้าแพรไหมทำให้ยิ่งดูมีทรวดทรงมากขึ้น
เมื่อเห็นจินเฟิงออกมา หญิงสาวก็ก้าวไปข้างหน้าและย่อตัวลงเพื่อทำความเคารพ “ข้าลวี่หลิ่ว ยินดีที่ได้พบท่านอาจารย์”
“ลวี่หลิ่ว?”
จินเฟิงรู้สึกว่าเขาคุ้นชื่อนี้ หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งก็จำได้ว่า “แม่นางลวี่หลิ่วจากสถานเริงรมย์หลวงหรือ?”
“เป็นข้าเอง”
ลวี่หลิ่วป้องปากของนางและหัวเราะออกมาเบา ๆ “ท่านอาจารย์รู้จักข้าผู้นี้ ข้ารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง”
ในความเป็นจริง นางไม่รู้ว่าจินเฟิงไม่เพียงแต่รู้จักชื่อของนางเท่านั้น แต่เขายังยกชื่อของนางมาอ้างเพื่อทำให้ผู้คุมจากหอวาโยวสันต์หวาดกลัวเมื่อไม่กี่วันก่อนอีกด้วย
แน่นอนว่า ไม่ว่าชายหนุ่มจะเป็นคนตรงไปตรงมาแค่ไหนก็จะไม่พูดเรื่องนี้ออกมา แต่อย่างไรเขาก็ต้องเอ่ยถามตามมารยาท “แม่นางมีเรื่องอะไรหรือ?”
“เพิ่งมีชาชั้นยอดชุดใหม่มาถึงสถานเริงรมย์หลวง ข้าผู้นี้เลยอยากจะชวนท่านอาจารย์ไปดื่มด้วยกัน ไม่ทราบว่าท่านอาจารย์จะรังเกียจหรือไม่?”
หลังจากที่ลวี่หลิ่วพูดจบ นางก็ขยิบตาให้จินเฟิง
มันสื่อความหมายที่นางอยากจะถ่ายทอดได้ชัดเจน
“ข้าต้องขอโทษด้วย แต่ข้ายังมีเรื่องที่ต้องจัดการ วันนี้คงไม่รบกวนแม่นาง”
หากเป็นเวลาปกติ จินเฟิงอาจรับปากและไปกับลวี่หลิ่วเพื่อสัมผัสบรรยากาศของสถานเริงรมย์หลวง แต่วันนี้เข
