อคืนบทกวีของท่านหลายบทได้เผยแพร่ไปทั่วทั้งเมือง และเพราะบทกวีของท่านอาจารย์ที่กล่าวเอาไว้ว่างามค่าราวทองพันกว้าน แม่นางเสียวเป่ยจึงถูกขนานนามว่า ‘แม่นางเชียนจิน’ หอวาโยวสันต์จึงออกประกาศว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป การเข้าร่วมงานเลี้ยงน้ำชาของแม่นางเสียวเป่ยจะต้องเสียสิบตำลึงเงิน”
โจวเหยวียนเฉียงยิ้มและกล่าวต่อ “ข้าไม่รู้ว่ามีหญิงสาวกี่คนในหอนางโลมที่รอคอยที่จะพบกับท่านอาจารย์ หากท่านไม่ปฏิเสธจะต้องมีสตรีหลายคนที่ยินดีที่จะมอบกายของตนให้อย่างแน่นอน อีกทั้งท่านอาจารย์เป็นผู้มีความสามารถ แต่ยังเต็มใจที่จะทำงานเป็นช่างตีเหล็กบนภูเขา ช่างเป็นแบบอย่างของคนรุ่นเราจริง ๆ!”
“เรื่องนี้…”
จินเฟิงอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวและยิ้มเจื่อน ๆ ออกมาอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ตอนที่เดินทางมาถึงที่นี่ เขายังไม่ได้ทำอะไรจริงจังเลย มีแต่สร้างปัญหามากมายเท่านั้น
“ไม่ถึงขั้นนั้นหรอก” จินเฟิงโบกมือและไม่ต้องการพูดถึงหัวข้อนี้อีก “ข้ากำลังรีบ ไปซื้อของกันก่อนเถิด”
“เชิญท่านอาจารย์ตามข้ามา!”
โจวเหยวียนเฉียงรีบวิ่งไปด้านหน้าเพื่อนำทางไปยังร้านที่มีชื่อว่า โจวจี้การค้า
“นี่คือร้านของครอบครัวข้า ท่านอาจารย์รอสักครู่ ข้าจะให้คนจัดเตรียมสิ่งของที่ต้องการมาให้”
โจวเหยวียนเฉียงรินชาให้จินเฟิงและเถี่ยฉุย จากนั้นเขาก็หันกลับไปยังด้านหลังร้าน
ไม่นานก็มีคนงานชายสองคนเดินเข้ามาพร้อมนำของใส่ลงตะกร้า
ครั้งนี้จินเฟิงนำรถม้ามาเพียงค
