บทที่ 197 สถานการณ์ของต้าคัง
“เจ้าดูเอาเองเถิด!”
ชิ่งมู่หลานวางซองจดหมายลงบนโต๊ะอีกครั้ง
กวานเสี่ยวโหรวไม่ได้เข้าไปหยิบมันขึ้นมา นางได้แต่ยิ้มเจื่อนอยู่อย่างนั้น
จินเฟิงรู้ว่านางไม่รู้หนังสือ เขาจึงบอกว่า “จดหมายนี้บอกว่าทางตั่งเซี่ยงได้ส่งคนไปเจรจากับราชสำนัก โดยบอกว่าปีนี้การส่งบรรณาการประจำปีให้กับชาวตั่งเซี่ยงจะเพิ่มขึ้นหนึ่งในสิบส่วน!”
โดยปกติแล้ว หากทางราชสำนักชนะการต่อสู้ก็ไม่จำเป็นต้องเสียบรรณาการประจำปีอีกต่อไป และหากทางราชสำนักเข้มงวดกว่านี้ก็อาจแค่ทำการแลกเปลี่ยนนักโทษเพื่อรับผลประโยชน์มากมายขึ้นได้
อย่างเลวร้ายที่สุดการชำระบรรณาการรายปีก็จะน้อยลงบ้าง
ส่วยส่วนใหญ่ที่ชาวต้าคังจ่ายไปต้องส่งให้หนี่ว์เจินและตั่งเซี่ยงซึ่งเป็นบรรณาการประจำปี หากพวกเขาไม่ต้องจ่ายส่วยประจำปีอีกต่อไป ส่วยของราษฎรก็สามารถลดลงได้เช่นกัน
หลังจากที่จินเฟิงกลับมาจากเมืองเว่ยโจว เขาก็ขอให้ติดตามประกาศจากจวนว่าการของแต่ละพื้นที่ โดยหวังว่าจะเห็นข่าวลดหย่อนส่วยจากทางราชสำนัก
แต่หลังจากรอแล้วรอเล่าก็ไม่เคยได้รับการแจ้งเตือนเช่นนั้นเลย
เดิมทีชายหนุ่มคิดว่าเป็นเพราะการสื่อสารค่อนข้างล่าช้า และอำเภอจินชวนก็ตั้งอยู่บนภูเขา ดังนั้นการรับรู้ข่าวจึงล่าช้า แต่ในเมื่อกองทัพเถี่ยหลินชนะการรบ ทางราชสำนักก็มิควรนิ่งเฉยเช่นนี้!
“เพราะเหตุใดหรือ?” กวานเสี่ยยวโหรวถามด้วยความไม่เข้าใจ “เจ้าและท่านโหวสามารถขับไล่ชาวตั่งเ
