บทที่ 196 โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
“เช่นนี้เองหรือ นายแม่ช่างเป็นผู้มีความคิดเฉียบแหลมจริง ๆ!”
หญิงรับใช้ตัวน้อยรีบยกนิ้วให้และเอ่ยชื่นชมแม่เล้า
“เจ้าเองก็ควรเรียนรู้ไว้!”
แม่เล้ายิ้มอย่างภาคภูมิใจ “ไปบอกเหล่าเหลียงให้เผยแพร่บทกวีเหล่านี้ ข้าต้องการให้ชื่อของท่านอาจารย์จินเฟิงแพร่กระจายไปทั่วกวางเหยวียนและข้าต้องการให้ชื่อของเสียวเป่ยที่งามค่าราวทองพันกว้านนี้แพร่ไปทั่วกวางเหยวียนเช่นกัน!”
“รับทราบ!”
หญิงรับใช้ค้อมตัวลง จากนั้นนางก็เดินออกไป
ในไม่ช้า บัณฑิตจำนวนมากก็คุยกันถึงบทกวีของจินเฟิง
ก่อนที่บัณฑิตหนุ่มจะกลับไปที่โรงเตี๊ยมพร้อมกับเถี่ยฉุย เขาก็ได้ยินเสียงเด็ก ๆ ขับร้องบทกวี “ผู้ที่ห่มผ้าไหมสูงค่า มิใช่ผู้เลี้ยงไหมมาอย่างทรมาน”
“ท่านอาจารย์ เรื่องนี้แพร่ออกไปเร็วขนาดนี้เชียวหรือ?”
เถี่ยฉุยได้ยินเพลงร้องเล่นของเด็กและเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ
“ดูเหมือนว่าจะมีคนคอยพลักดันเรื่องนี้อยู่ข้างหลัง!”
ในชีวิตที่แล้ว จินเฟิงเคยเห็นวิธีการโฆษณาชวนเชื่อมาทุกรูปแบบ เขาจึงสามารถคิดประมวลผลเรื่องนี้ได้อย่างรวดเร็ว
“ท่านอาจารย์ บทกวีเหล่านี้จะไม่สร้างปัญหาให้ท่านใช่หรือไม่?”
เหมือนว่าในระหว่างทางเถี่ยฉุยจะฉุกคิดขึ้นมาได้จึงเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล “หากว่าในอนาคตมีผู้คนมาสอบถามเรื่องบทกวี ท่านอาจารย์ก็ตอบไปว่าข้าเป็นคนเขียนดีหรือไม่…”
“เจ้าเขียนชื่อตัวเองเป็นแล้วหรือ?” จินเฟิงเหลือบมองเถี่ยฉุย “หากบอกว่าเจ้
