ซี่ยงที่ชายแดนและจับเชลยศึกจากกองทัพหนานเจิงของพวกเขาได้มิใช่หรือ เหตุใดการส่งบรรณาการประจำปีจึงไม่ลดลง แต่เพิ่มขึ้นแทน?”
“ไอ้พวกคนสารเลวในราชสำนักทำการประนีประนอม!”
“เหตุใดพวกเขาจึงประนีประนอมเล่า?”
“จะด้วยเหตุใดได้เล่า? ก็เพื่อต่อสู้แย่งชิงอำนาจ เพื่อสกัดกั้นกองทัพเถี่ยหลินของท่านพี่ชิ่งไหว เพื่อปล้นศักดิ์ศรีของมนุษย์และต่อต้านการอยู่ร่วมกันอย่างสันติ!”
ชิ่งมู่หลานตบโต๊ะแล้วพูดว่า “ท่านอาจารย์และท่านพี่ชิ่งไหวนำทหารออกรบที่ชายแดน และในที่สุดก็ชนะการต่อสู้ แต่ผลคือบรรณาการประจำปีกลับเพิ่มขึ้นหนึ่งในสิบส่วน เรื่องนี้บ้าไปแล้วจริง ๆ!”
“พวกเขาทำเช่นนี้ได้อย่างไร?” กวานเสี่ยวโหรวได้ยินดังนั้นก็โกรธมากเช่นกัน “แล้วราษฎรทั่วไปจะอยู่อย่างไร?!”
บรรณาการประจำปีที่ทางราชสำนักรับปากไว้ ท้ายที่สุดแล้วก็มาจากการขูดรีดราษฎร
ก่อนที่จินเฟิงจะปรากฏตัว การเก็บส่วยเป็นหัวข้อที่กวานเสี่ยวโหรวกลัวมากที่สุด ทุกปีเมื่อถึงเวลาเก็บส่วย นางจะกังวลมากจนนอนไม่หลับเป็นเวลาหลายวัน และพยายามอย่างหนักเพื่อหารายได้มาช่วยเหลือครอบครัว
แม้ว่าจะไม่ต้องกังวลเรื่องส่วยอีกต่อไป แต่ความกลัวส่วยก็ฝังแน่นอยู่ในกระดูกของผู้คน
“เหล่าขุนนางในราชสำนักไม่สนใจชีวิตและความเป็นความตายของราษฎร พวกเขาสนใจแต่ตำแหน่งและผลประโยชน์ของตนเองเท่านั้น!”
ชิ่งมู่หลานกัดฟันแล้วพูดว่า “นี่ยังไม่ใช่สิ่งที่น่าขุ่นเคืองใจที่สุด เสี่ยวโหรว เจ้ารู้
